donderdag 30 mei 2013

GVAC baantraining - de 6 minutentest

Dat is lang geleden dat ik die gedaan heb. Ik kan me alleen nog herinneren dat ik destijds nog niet eens de 1.150m. heb gehaald. Daarom wil ik er vandaag wel bij zijn.
Dat zag er in eerste instantie niet naar uit. Vandaag is het eigenlijk de bedoeling dat fase 4 van het schuttingproject wordt uitgevoerd. Echter zoon Danny heeft naar aanleiding van de "slecht-weer-voorspellingen" zijn plannen gewijzigd. De klus wordt nu aanstaande zaterdag geklaard.
En dus kan ik naar de baantraining. Weliswaar kan het parkeren dit keer niet op de parkeerplaats van de Kempencampus omdat vandaag het jaarlijkse gala plaatsvindt. En dat betekent dat iedereen met een, zo apart mogelijk voertuig, naar school wordt gebracht.

Marjolijn geeft eerst de uitleg wat vandaag de bedoeling is.
Allereerst een uitgebreide warming-up
Daarna, samen met groep 3, de 6 minutentest.
Vervolgens nog een training van een x aantal keren 400m. in eigen, maar rustig, tempo.
Je mag zelf bepalen hoeveel, van 4 tot 6 rondes.

Die uitgebreide warming-up is wel stevig. Kan ook te maken hebben met mijn hijgkwartiertje aan het begin van een training. In ieder geval klink ik al moe.
En dan de 6 minutentest.
Ik wil er zo veel mogelijk uit halen, dus meteen maar vlug weg. Dan heb ik dat alvast binnen. 6 Minuten is niet zo lang. Dat moet vol te houden zijn. Ik concentreer me ook meer om de afstand dan de tijd. Als ik 3 rondes weet af te leggen is mijn tempo 12km/u. Alles wat ik meer afleg is meteen boven de 12km/u.
De eerste ronde gaat in 1:40, maar daarna zak ik al snel 13 seconden per ronde in. Na  de 3 rondjes blijft er niet veel meer van de snelheid over, alhoewel dat met de inspanning helemaal niet zo lijkt.
Gelijktijdig met ons is groep 3 aan de andere kant van de baan gestart, op 200 meter afstand. Die zie ik behoorlijk hard weggaan. Toch nader ik José al tot op 35meter. De snelsten uit groep 3 hebben mij nog net niet ingehaald maar Dorie al wel. Die lopen dus al boven de 14km/u. 
Uiteindelijk heb ik in die 6 minuten 1.315 meter afgelegd.
Dorie volgt op de voet met 1.225 meter.
Alleen de langste groep-1-er (ik weet zijn naam zo niet) heeft meer afgelegd, nl. 1.330 meter.

We gaan verder met de training: 400 metertjes met daar tussen 100m. rustig.
We lopen lekker rustig uit maar toch gaat automatisch het tempo stiekem omhoog, zonder dat we dat zelf eigenlijk merken. Misschien alleen de laatste keer. Dat geeft wel aan dat het met ons basis tempo goed gesteld is. Op rondje 3 en 4 loopt Hannie met ons mee en houden wij haar tempo aan, maar ook dat blijkt toch vanzelf sneller te gaan. Alles bij elkaar doen we 5x de 400 meters, die ook nog eens 410m. blijken te zijn.



woensdag 29 mei 2013

Spoorwensdag #2


De Spoorwensdag Express vertrekt vandaag wat later dan gisteren. Toch laat ik me niet verleiden om uit te slapen. Om half 9 sta ik al weer op Utrecht Centraal. Met zo veel tijd "over" ga ik eens op bezoek bij de Spoorwens Centrale. De plek waar alle wensen centraal worden gecoördineerd. Daar is ook een andere collega aan de gang. Voor halve dagen dan, want een klap met een hockeystick, vorige week,  heeft ze maar half overleefd. Vandaar.


Ik hoor gelukkig nog net op tijd dat we van een ander spoor vertrekken dan volgens "onze" dienstregeling was aangegeven. Op spoor 5a staat  de eerste groep al te wachten: een kinderklas met kinderen van 4 tot 6 jaar en een aantal begeleiders.
Als de trein veel te laat is gearriveerd moet deze eerst nog bevoorraad worden. Intussen gaan de kinderen en nog enkele ander VIPs al vast aan boord.
Sweet Wheels voor de Cupcake Workshop is ook gearriveerd, dit keer met een ander team en met zijn drieën. Wel allemaal dames (gelukkig).


De trein is gisteren door de crew, gedurende de terugreis helemaal verder versierd. De slingers hangen nu door de hele trein. Ook zijn voor de wensen plaatsen gereserveerd en voorzien van het wensnummer zodat het voor de VIPs meteen duidelijk is waar ze kunnen gaan zitten.

Vandaag rijden we de rode dienstregeling.
We zijn met vertraging vertrokken. Dat kan een probleem worden voor het tijdschema van sommige VIPs. Die zijn uiteraard afhankelijk van de "gewone" dienstregeling. Maar de machinist weet toch de verloren tijd op de een of andere manier weer goed te maken.


In Amsterdam aangekomen stapt de volgende groep in. Het zijn verstandelijk gehandicapten die voor een rit met de stoomtrein in Hoorn zullen uitstappen.
Intussen is het in het rijtuig workshop cupcakes versieren een vrolijke drukte. Het kleine grut, vrijwel allemaal voorzien van prachtige exotische namen, doet er hun uiterste best om elk cakeje zo origineel mogelijk te versieren. En dat valt niet mee want de trein wil nog wel eens behoorlijk schudden. Diverse potjes, pannetjes, ingrediënten blijven niet op de kleine tafeltjes staan. "Nog tot aan Zaandam, dan komen we nog wat wissels tegen en daarna wordt het al een stuk beter...", weten de spoorlocatie bekende NS-ers te melden. Zij kunnen het weten!

         

Voor de laatst ingestapte groep is de reistijd van Amsterdam naar Hoorn te kort om ook nog mee te doen aan de cupcake workshop ,maar daar weten de dames wel raad mee. Ze versieren zelf nog vlug een aantal cupcakes en delen die dan uit. En dan nog wordt het vlug opeten want de trein stopt al bijna in Hoorn.

   

Bij het station daarna stappen ook de schoolkinderen uit. Die zien we niet meer terug.


We rijden weer verder en de volgende stop is Alkmaar, denk ik.... Ik weet het niet meer. Als je zo met van alles bezig bent heb je op een gegeven ogenblik geen idee meer waar je bent. Ik weet wel wat er te gebeuren staat. Dat was geheim, om geen commotie te veroorzaken.
We staan in ieder geval een tijdje stil. De taak van Kyara en van mij is nu om het rijtuig waar nog 2 VIPs in verblijven af te sluiten van vreemden. We hebben namelijk nogal last van mensen die zomaar onze trein instappen, niet eens kijkend welke trein het eigenlijk is. En dat, terwijl er op de borden toc aangegeven staat dat het hier om een speciale trein gaat. Vooral nu zijn instappers niet gewenst. want... we krijgen 2 artiesten aan boord.
Het zijn Nick en Simon.
Ze komen 2 VIPs verblijden met hun komst.
Marleen, omdat ze wat vragen heeft, (ze zou dolgraag met hen in een videoclip willen optreden) en ze wel maar wat al te graag met ze op de foto. En de andere VIP, een dame wat op leeftijd maar nog altijd blij met een stukje muziek van dit duo.
Even mag er niet getwitterd en gefacebookt worden. Het is absolkuut niet de bedoeling dat de rest van Nederland erachter komt dat N&S in deze trein reizen en op welk station ze aankomen.
De VIPs zijn blij en vereerd met dit "hoog" bezoek.
Als voor Nick en Simon hun "werk" erop zit, trekken ze zich voor de rest van de reis terug in een privé coupé. Jammer dat het niet echt spontaan is. Dat was met Ineke van Gent gisteren toch wel anders. Afijn, De VIPs hebben genoten en dat is het enige wat telt.

       

We reizen verder naar het noorden, richting Den Helder, op naar de volgende wens.
Een leuke wens. Iemand wil wel eens aan de noodrem trekken...
Dat kan eigenlijk helemaal niet, maar in overleg met machinist en met een storingsmonteur die speciaal voor deze wens ook aan boord is geklommen gaat het toch gebeuren. De machinist kiest een rustig stuk uit. Dat is richting Den Helder niet zo moeilijk. Met 120km/u en op een stuk zonder overwegen gaat het gebeuren. De remmen komen bruut in werking en bij de laatste schok staan we stil. Het remmen gaat hard, alleen zijn we allemaal er op voor bereid en zetten we ons al bij voorbaat schrap. Dan voelt het net wat anders. Ook is iedereen gewaarschuwd om de kopjes koffie en andere drank goed vast te houden. Nou, dat is dus niet gelukt. De rest van de reis blijft een koffiespoor in het gangpad ons aan dit noodrem incident herinneren. En Jan, de conducteur, die schrijft toch maar even een proces verbaal uit....

 

We komen in Den Helder aan op spoor 1. Een heel kort spoor. Alleen de eerste 2 bakken passen op het perron. Hier staan we een tijdje stil en genieten van het zonnetje, wetend dat het in het zuiden gewoon slecht weer is. Intussen leggen het NS personeel nog het een en ander uit over technische zaken van onze trein.

   

Daarna vertrekken weer zuidwaarts en stoppen eerst in Alkmaar waar we de "noodremmer" eruit zetten. Er vindt ook een aflossing van personeel plaats. De eerste domper. We krijgen een conductrice mee die die Spoorwensdag Express helemaal niet ziet zitten. Het is voor haar een gewone betaalde werkdag, met het verschil dat ze hier eigenlijk niets meer hoeft te doen dan de deuren openen en sluiten en te fluiten voor vertrek. Geen vervelende reizigers, alleen maar vrolijke mensen. Dat wil ik nog wel doen. Maar het is één ijsklomp en in tegenstelling tot al het andere personeel wat we gehad hebben,zondert zij zich ook helemaal af van de rerst van het team en van de meereizende VIPs. En ze is wel duidelijk: Er mag van haar géén foto gemaakt worden!!

We arriveren in Enkhuizen. We gaan hier een groep ophalen die we terug brengen naar Hoorn.
Maar Ine, de reisleider zullen we maar zeggen, wacht hier eerst nog een verrassing. Ze is winnares geworden van de 500 likes op de facebook pagina van De Zoete Kus en daarmee een taart hebben verdiend. In Enkhuizen aangekomen wordt de taart op het perron bezorgd. Het is een heuse Facebook-taart. die wordt straks aangesneden.

 

Eerst nog naar de groep die met ons mee terug zal reizen. Zij worden nog driftig vermaakt door een zang en speel van een groepje vissers in oude klederdrachten. Het is een gezellige boel en het straalt heel wat meer spontaniteit af dan een paar uur geleden. Eenmaal ingestapt moet de reis weer verder terug richting Utrecht, echter de groep verstandelijk gehandicapten is nog niet gearriveerd en die moet toch mee. En wij kunnen niet wachten. We hebben een eigen strakke dienstregeling. We vertrekken zonder de groep. Koortsachtig wordt contact gezocht met de groep. Dan komt het verlossende woord vanuit de Spoorwens Centrale. De groep reist met de stoomtrein door naar Hoorn en stapt daar weer op de Spoorwensdag Express. Poehee, we kunnen helemaal opgelucht de facebooktaart aanvallen.

   

Zo langzamerhand naderen we het einde van de Spoorwensdagen.
Zaandam, de groep verstandelijk gehandicapten stapt hier uit. Het weer is inmiddels ook hier slecht geworden. Het regent, en volgens de smartphone ook storm en onweer.
Voor het team is het nu even rust.

 

Tussen Amsterdam en eindstation Utrecht beginnen we met het afbreken van de versieringen, de trein opruimen, de technicus maakt de toiletten in orde, de trein wordt weer keurig teruggegeven.
In Utrecht worden nog de rest voorraden van boord gehaald, de conductrice maakt zich ijlings uit de voeten en dan sluiten we de Spoorwensdagen af met een diner bij de Burger King. Omdat het rond etenstijd is en omdat er een voorstelling van "De Kleine Zeermeermin" op beginnen staat, is het hier nu wel vechten voor één van de 4 tafeltjes.

We nemen afscheid en zullen elkaar wel weer zien op de "borrel" op 25 juni.

Het waren twee fantastische dagen....



dinsdag 28 mei 2013

Spoorwensdag #1

 

Vandaag is de eerste van twee spoorwensdagen. Wat dat precies inhoudt is te lezen op de website www.spoorwensdag.nl. Kort samengevat betekent het, dat zo'n 200 vrijwilligers gedurende 2 dagen spoorgerelateerde wensen van mensen in vervulling willen laten gaan. Dat hoeven beslist geen "zielige" mensen te zijn. Het kan ook zijn dat iemand eens een keer voor conducteur wil spelen,of zoals de meesten wel willen, de rol van machinist en dan een trein besturen, maar het kan ook een dagje spoorwegmuseum zijn of alleen maar in een trein door Nederland reizen.
Er moet een keuze gemaakt worden, en zo blijven er uiteindelijk van de ruim 200 wensen zo'n 60 wensen over die worden uitgevoerd. Aan de vrijwilligers de taak om zelf een vervulling van een wens te organiseren. Dus ook zelf alle middelen daarvoor te regelen, bijv. d.m.v. sponsoring of zo. Zo zal wellicht een plaatselijke kruidenier voor een lunchpakketje kunnen zorgen, of een taxibedrijf een ritjes schenken, zolang het maar iets met de trein te maken heeft, desnoods het vervoer naar een ver af gelegen pretpark of dierentuin, en als de vrijwilliger het geregeld kan krijgen, uiteraard.

Nu ben ik geen trekker van een wens maar wil ik me nuttig maken met fotograferen. Daarom ga ik mee met de Spoorwensdag Express. Een speciale trein die VIPs, want zo heten de mensen waarvan een wens in vervulling gaat, naar hun bestemming brengt, mits die enigszins op de vastgestelde route van de trein ligt, of gewoon voor mensen die wel eens met de trein willen, of iets meer van een trein af willen weten, of kaartjes willen knippen..... Dit jaar is er ook een workshop aan boord. Het team achter de "Taarten van Abel" geeft een workshop cupcakes versieren in de trein.


De trein zal om 8:45 vanuit Utrecht Centraal vertrekken. Een jongedame zal dan ook een en ander met een professionele videocamera vastleggen. Het uiteindelijke filmpje zal vervolgens op de website van ProRail te zien zijn.


We krijgen een "Koploper" met 4 "bakken" als Spoorwensdag Express.
De eerste gasten betreden de trein en ook de dames van de cupcakeworkshop arriveren. Wanneer de trein zich in beweging zet, beginnen we alvast met het aanbrengen van versieringen.

Het is niet zo druk als ik verwacht had, maar dat schijnt normaal te zijn op dinsdag. De meeste wensen zijn van kinderen en die kunnen nu eenmaal niet zomaar een hele dag vrij nemen. Dus vandaag 15 wensen, waarvan slechts enkele op onze trein en morgen 45.
Vandaag rijden we het groene traject. Morgen volgen we de rode route.


Het fotograferen in en om de trein is een hele uitdaging.
In de trein is de ruimte nogal beperkt. Zelfs mijn groothoeklens kent hier zijn beperkingen. En het plafond is ook zo laag, veel spiegelend glas en veel invallend licht van de fel stralende zon. Zonder flits is het te hard en/of bewogen en met flits blijft er vaak niets meer van de gezichten over.
Buiten is het prachtig weer. Het lijkt wel hartje zomer. Fotografisch is dit echter een ramp. Alles wordt flets en overstraald of onderbelicht als je ook maar iets tegen de zon in staat. We gaan gewoon voor herinneringskiekjes. De VIPs zien liever een leuke herinneringsfoto dan kwalitatief prachtige foto's die niets zeggen.


Er wordt ingestapt en er wordt uitgestapt, maar we stoppen ook op diverse stations, gewoon omdat we moeten stoppen. De speciale trein rijdt nu eenmaal tussen de normale dienstregeling door. Af en toe moeten we zelfs even "in the middle of nowhere" aan de kant wachten tot we weer het hoofdspoor op mogen.
Het team aan boord is heel gezellig. Zo zijn er de planners die de dienstregeling voor deze trein in elkaar hebben gezet en het verloop nauwlettend in de gaten houden. De machinist en conducteur zijn speciaal voor deze trein ingehuurd en passen zich ook keurig aan voor deze speciale trein.
Dan is er ook Kyara, dochter van een NS-ser die de komende 2 dagen komt assisteren. En natuurlijk de dames van Sweet Wheels, die de workshop cupcakes verzorgen.


Uiteraard zijn er nog de (NS) vrijwilligers die de VIPs begeleiden en doorgaans hebben die veel meer verstand van treinen en dienstregelingen en spoorliggingen en wat nog meer dan ik. Met andere woorden, ik leer hier heel wat bij.
De wens om een keer een trein te mogen besturen gaat helaas niet door. Dat mag voorschriftelijk  niet en het is tegenwoordig zelfs verboden om "op de bok", dus in de stuurcabine van de machinist mee te rijden. Wel mag het aan de andere kant van de trein, dus aan de achterkant, en dan is de cabine van een koploper, de jumbo onder de treinen, sowieso al leuk. Dan zit je aardig hoog boven het spoor, dicht bij de bovenleidingen. Een machinist legt ons alles over het "dashboard" uit.


We rijden via de nieuwe Hanzelijn, onder het water door via Zwolle richting Arnhem
In Arnhem wacht een van de VIPs een verrassing.
Bij aankomst staat een Frank Sinatra look-alike klaar om wat covers van The Voice ten gehore te brengen. Lievelingsmuziek van de VIP. De muziek galmt een half uur lang door station Arnhem.


Als we Arnhem verlaten, hebben we meteen een nieuwe gast aan boord. Ze komt me wel bekend voor maar ik zou niet weten waar ik haar van ken. Het blijkt Ineke van Gent te zijn, tot 2012, 15 jaar lang 2e kamerlid namens Groenlinks en nu regiodirecteur Noordoost bij NS.
Dat zijn weer eens heel andere gesprekken, maar wel heel leuk. Zo op deze trein is het in ieder geval een heel gezellig mens.En ze blijft ook niet alleen bij ons maar gaat ook even in gesprek met de VIP.


We stoppen in Oosterbeek waar onze laatste VIP de trein verlaat.. Daarna is het weer terug naar Arnhem. Eenmaal hier aan gekomen zal de Spoorwensdag Express dezelfde reis maar dan terug naar Utrecht, leeg terug maken. Het heeft voor mij dan ook verder geen zin om nog mee te gaan en ik neem voor vandaag afscheid en pak de de benodigde treinen terug naar Eindhoven.


En dit was pas de eerste dag. Morgen wordt het wel drukker.