maandag 26 mei 2014

Energieverbruikk, week 21

Elektriciteit:
Stand = 144.660, Verbruik = 59kWh (-5) [8,4Kwh/dag]

Gas:
Stand = 26.068, Verbruik = 5 m³ (-8) [0,7m³/dag]

Het mag wel duidelijk zijn, afgelopen week was het weer zomer.
Écht zomer.
Met zelfs in De Bilt een dag met een temperatuur van 25ºC, oftewel een officiële zomerse dag.

Gewicht = 82,8kg. (-0,5)
En dat na een dagje Bobbejaanland.




vrijdag 23 mei 2014

Trimloop - Singelloop Weert 10km

En ik dacht dat Dorie hier zou lopen en dus ook maar ingeschreven, blijkt dat zij wel naar Weert gaat maar daar niet zal lopen. Nou ja, dan loop ik wel alleen.
Omdat het nog ruim 3 uur voor de start is van deze avondloop, kan ik me wel veroorloven om me lekker vol te vreten gevolgd door een middagdutje. Alleen als ik daarna weer ontwaak zijn mijn darmen behoorlijk van streek. 2 Lange toiletbeurten ten spijt is de druk en de pijn in mijn onderbuik nog niet weg als Dorie en Johan me op pikken.

Eenmaal in Weert hebben we ruim de tijd voor inlopen en warming-up. Dat gaat helaas niet van harte. Het voelt allemaal niet zo best, niet zo soepel. De vermoeidheid in mijn benen van de baantraining van gisteren en nog steeds die buikpijn. Tot overmaat van ramp kom ik ook nog adem te kort. Toch nog te veel gegeten, ook al is het ruim 3 uur geleden?
Ik wandel dan maar samen met Dorie en de hond langs het parkoers, op zoek naar de "Start". Nee, tot nu toe is alles maar slecht, beter gezegd, niet aangegeven. Niet waar de inschrijving is en hoe we bij de start van de 10km moeten komen. Met een kwartiertje voor de start loop ik bij Dorie weg om toch wat in te lopen maar dan beginnen mijn darmen hevig te protesteren. Als ik samen met een andere atleet eindelijk de startlijn (ja, geen doek o.i.d.) heb gevonden, vraag ik toch beleefd of ik in een van de kroegen nog even van het toilet gebruik mag maken. Gelukkig hebben ze daar in Limburg geen moeite mee en zo kan ik me nog enigszins ontlasten. Zo heb ik daarna nog mooi 5 minuten voordat we van start gaan.

We starten met een aanloopstuk en komen zo op de Singelronde uit die we 5x moeten afleggen.
Uiteraard start ik zeer behoedzaam en zowat achteraan. Een rondje van nog geen 2km op een stratencircuit loopt wel lekker. Je kunt je elke ronde instellen op wat je nog te gaan hebt en alles lekker op tempo. Maar niet vandaag. Man, man, wat is die buikpijn lastig en na één ronde is het met de ademhaling nog helemaal niet in orde. Ik heb wel 2 roze bunny's in het vizier die ik dan ook als haas gebruik, maar amper door de eerste ronde word ik al gedubbeld. Die man moet dan wel rond de 20km/u lopen, want ik schat mijn snelheid toch nog wel op 10km/u. Omdat er geen kilometer aanduidingen zijn, zelfs geen 5km-punt, is dat echter moeilijk in te schatten.

Meteen aan het begin van elke ronde staan de mensen van de verzorgingsposten klaar met sponsen en met zakjes water. Zo een waarvan je het lipje af moet scheuren en dan aan kunt lurken. Op zich wel handig, lijkt het, want dan kun je die nog wel even meesjouwen en af en toe sippen. Nou nee. De praktijk is toch wel anders. Het lipje maakt geen grote opening in het zakje en ik moet het zakje hard samenpersen om er een beetje water uit te krijgen. Een kilometer verder belandt hij al naast de kant van de weg, bij de andere zakjes die er al liggen.

De tweede poging bij het ingaan van de derde ronde is helemaal een flop. Flipje er af en er komt helemaal geen water uit. Ik moet het zakje helemaal kapot bijten om na 2 slokken de rest maar weg te mikken. Nee hoor, dat drinken gaat niet meer lukken,
En intussen ben ik behoorlijk moe geworden. En ik ben nog niet eens op de helft. Dat wordt consolideren. Was ik vlak achter één van de roze bunny's, nu moet ik ze laten gaan. Bovendien komt Johan me in deze ronde ook al voorbij en dat is erg vroeg.

Na nog een rustige 4e ronde moet ik het in de laatste ronde toch nog iets beter doen. Ik schroef het tempo wat omhoog en warempel passeer ik nog een handjevol lopers. Die hebben het dus duidelijk ook moeilijk. Met nog een kilometer te gaan komt Johan bij me lopen. "Ik heb het nog hard te halen wil ik binnen het uur eindigen...", weet hij mij te vertellen. Ondanks het ontbreken van de afstandsbordjes heb ik echter zelf het idee dat ik het zo rond 58 minuten moet halen. Nou nee, toch niet. Mijn eigen klokje stopt op 59:06. Wel nog binnen het uur en ook bruto (59:14)
Toch is de buikpijn nog steeds niet weg en eerder weer erger geworden. Nee, het was nou niet bepaald een loop die lekker is gegaan. Dat moet ik toch nog wel een keertje overdoen.

Om half 10 verzamelen we ons bij de finish voor de prijsuitreiking. Misschien is Johan wel in de prijzen gevallen en dat blijkt ook inderdaad zo te zijn. Een vreemde prijsuitreiking, overigens.
Voor de heren in alle categorieën, en dat zijn er nogal wat, nl. senioren, 35+, 40+, 45+, 50+, 55+, 60+, en 65+ zijn er geldprijzen beschikbaar. Voor de dames is er maar 1 categorie nl. "Dames" en die krijgen een vlaai.... Emancipatie kennen ze hier niet.
Nog vreemder is de uitreiking er van. Geen geluidsinstallatie en daarom wordt het een onderonsje rondom het ereschavot waar de wedstrijdleiding de boel nog moet uitzoeken en de divers enveloppen met geld nog worden omgewisseld. Geen foto van Johan op de hoogst plek, dus, maar wel € 20,00 rijker.





donderdag 22 mei 2014

GVAC - baantraining na de brand

Het appél voor aanvang van de baantraining begint dit keer wat anders. 
Door de gebeurtenissen van afgelopen dinsdag, nl. een enorme brand in Wntelre waarbij het bedrijfspand van 2 van onze trainers ook bijna prooi werd van de vlammenzee, doen Marjolijn en Evert even een korte info over wat hen is overkomen, incl. een dankwoord voor het grote medeleven van de GVAC-ers. Ik heb dit in een ander bericht met wat beeldmateriaal samengevat.

Voor ons, groep 1 is het standaard dat we, voor onze training, nog even extra instructie krijgen. Buiten, dit keer, omdat groep 3 dat binnen doet.
De geplande 6x5minuten gaan vandaag niet door. In de plaats daarvan wordt het 4x500 + 6x200 op resp. 85% en 90% van de 6-minutentest met tussen de runs 100m wandelen.
Vooraf doen we een rondje inlopen gevolgd door wat warming-up oefeningen. Daarna de krachttraining met wat nieuwigheidjes die Marjolijn heeft opgedaan tijdens haar trainers bijscholing afgelopen zaterdag. Vandaag doen we dat o.a. met een medicin-bal. Tenslotte volgt nog de loopschooltraining voordat we eindelijk aan de kern mogen beginnen:  4x500m+6x200m en tussendoor 100m wandelen

Ik stel voor om het net als vorige week te doen, nl. 32 en 30sec/100m. Dat moet Dorie nog even bekijken.
Zo starten we wat aftastend op de eerste, de rustige run. Ietsjes langzamer dan die 32sec/100m. De tweede run  gaat wel aardig op schema. Daarna hebben we het gevoel van snelheid te pakken. Alleen is Dorie niet voldoende geconcentreerd in run 4. Op het moment dat ze denkt dat we er al zijn en stopt, zijn we echter pas op de 400m. Deze run maak ik dan maar zelf af. Ook de eerste 200m gaat Dorieloos en omdat deze run eindigt op de start/finish" doet ze van hier af weer met de overige runs mee. Die 200-tjes zijn "kort" en daarom ook minder inspannend.

We sluiten de training af met een wandeling over het pad buiten de baan een wat rek-, strek en hanghekoefeningen.
In de kantine doe ik me nog tegoed aan cake van Boudewijn die vandaag 62 is geworden en na wat bijgekletst te hebben met Lian (van Selst) is de donderdagavond training ook weer een feit.


Marjolijn en Evert uit de brand

Ja, dat mag je zo wel stellen,  denk ik.

Even terug gaan in de tijd.
Het is dinsdagmiddag, kinderoppasdag, en als ik eindelijk de kleinkinderen van school heb gehaald en op het Hileind heb afgeleverd, geeft een harde "TJING" op de Samsung S4 en de Iphone 4, aan dat er een push bericht is binnengekomen. Iets belangrijks of iets belangrijks om te weten.
Bij het openen van het bericht zie ik dat het om een "hele grote brand" in Wintelre gaat. Voor mij niet zo bijzonder, ware het niet dat het een bedrijfspand betreft waar zonneschermen en/of -luifels worden geproduceerd. Ik denk: "dat zal toch niet dat bedrijf zijn achter die van onze fysiotherapeut Marjolijn...?" Verder lezend komt adres Kekkeneind 12 voorbij en Marjolijns Loop & Leef zit op 12b (!)
"Oeioei, da's fout boel", denk ik.
Ik scan internet en twitter af maar het is nog vrij vers. Zelf twitter ik ook alvast richting Loop & Leef.

Lang verhaal kort.
Na een aantal spannende uren blijken een 4 of 5-tal panden geheel verwoest te zijn. Pas veel later wordt duidelijk dat het pand van Marjolijn en Evert daar niet tussen zitten. Wat de mogelijk schade dan wel is, is nog onduidelijk.

Uiteraard worden beiden door iedereen, waaronder vele GVAC-ers, overstelpt met vragen en medeleven. Reden voor hen om voor aanvang van de baantraining op donderdagavond even iedereen te informeren, want iedereen is toch wel nieuwsgierig en wie kunnen het dan het beste weten en vertellen dan de 2 betrokkenen.

Evert vertelt:
Hij is gewoon aan het werk in zijn kantoor als de hond van de buren aanslaat. Dat gebeurt wel vaker en dat is niets bijzonders. Echter dit keer was dat zo fel en indringend dat Evert er toch voor uit zijn stoel komt en naar achteren loopt. En daar ziet hij tot zijn grote schrik dat er uit het het bedrijfspand achter hen de vlammen al hoog uit het dak slaan. Meteen 1-1-2 gebeld en naar buiten gegaan en dan ziet hij al, dat door de harde wind richting dorp, er brandende stukken op daken van andere panden zijn terecht gekomen. Ook deze panden vatten in no-time vlam. De combinatie van rieten daken en lange droogte werken hier echt in het nadeel.
De paar minuten die passeren eer de brandweer arriveert duren nu een eeuwigheid.
Uiteindelijk staan er 28 brandweerwagens waaronder 2 crashtenders van Eindhoven Airport en 75 brandweerlieden hun uiterste beste te doen om zo veel mogelijk te redden wat er te redden valt.
Al die tijd moet Evert lijdzaam toezien of hun bedrijfspand, waar ze nu bijna een jaar in vertoeven, het nu wel of niet zal redden. Hij ziet het bijna letterlijk "in rook opgaan...".


Intussen is Marjolijn zich van geen kwaad bewust. Tijdens een vergadering heeft zij haar mobiele telefoon uit staan en bij aanzetten ziet ze direct een heleboel meldingen, what's apps enz. voorbij komen. Berichten in de trant van: "Oh wat erg...". "alles goed...", "hoe is het nu met jullie",.... en daarnaast ook de aantallen gemiste oproepen waaronder die van Evert. Dat was uiteraard wel eventjes bloeddruk- en hartslagverhogend.

Het is inmiddels 2 dagen na de "ramp" en hun bedrijfspand is gelukkig gespaard gebleven. Vanwege het asbest  gevaar is echter een heel gebied voor iedereen afgesloten  en pas vandaag, donderdag, mochten ze voor het eerst weer bij hun bedrijfspand.
Omdat alles, ramen en deuren, goed dicht waren, blijkt de stank van rook en verderf bij hun binnen erg mee te vallen. Ook geen (water) schade, zo te zien in eerste instantie. Zoals het er nu uitziet kunnen ze weer redelijk snel hun werkzaamheden oppakken. Wel nog even flink de armen uit de mouwen voor het nodige opruim- en schoonmaak werk maar ze mogen echt van geluk spreken dat het met hen zo is afgelopen.

Iedereen wordt nog bedankt voor de steun en medeleven.
Iedereen is er ook wel even stil van.
Het is ook niet niks. Dat zal toch nog lang door hun hoofd spoken, denk ik.

Tijd voor overgaan naar de orde van de dag: de baantraining.

Ik ben niet ramptoeristisch genoeg om zelf naar ground zero te gaan, zowel tijdens als na de ramp, maar voor een beetje overzicht heb ik wat internet beeldmateriaal verzameld, Voor zover mogelijk en bekend heb ik alle bronnen vermeld.


Hieronder is de googlemaps-situatie van Kekkeneind 12 uit 2012. Achter is de loods nog te zien en men met de bouw van een een schuur nog bezig, gezien de kale staalconstructie


Vanuit een sateliet ziet het er dan zo uit. Het enige rode dakpannendak pand blijkt dan ook het enige die de brand heeft doorstaan, ondanks de houten (deels) gevel. Ook deze foto is een googlemaps fot en stamt nog uit de tijd dat de schuur en de schutting nog niet zijn gebouwd.
De foto daaronder geeft de situatie aan en de door brand verwoeste panden. Overigens niet juist wat pand nummer 2 heeft de brand doorstaan, en dat tussen 4 brandende panden in.


Tot slot enkele filmbeelden (Bron: YouTube)

 






dinsdag 20 mei 2014

Dinsdag: kleinkinderenoppasdag

Elke dinsdag:
's Morgens tegeneen uur of 8 komen Komen Jason en Ryan al bij ons om te worden opgepast.
Intussen werk ik dan heel hard thuis voor de baas.
Vanaf 2 uur in de middag is het mijn beurt. Dan rij ik eerst naar Meerhoven om daar bij de basisschool (De Hangar?) de eerste 3 kleinkinderen met leerplicht op te halen. Luuk, Lizzie en Holly. Steevast is dan de vraag: "Wie mag er nu voor in zitten...?"

Terug op het Hileind gooi ik ze eruit en moet ik meteen weer door naar de basisschool in Veldhoven waar Damian en Kay moeten worden opgehaald. De school is om 3 uur uit maar om de een of andere reden wil het wel eens erg lang duren eer ik beide jongens eindelijk uit het gebouw heb bevrijd.
Enzo loopt het al gauw tegen half 4 als dan alle 7 kleinkinderen zich bij ons mogen vermaken totdat de mama's hen weer ophalen.

Intussen is het leeftijdverschil zo groot geworden, Ryan wordt over een paar maanden 2 en de 2 oudste jongens in resp. Oktober en November al 10, dat ze niet echt meer samen kunnen spelen. Die oudsten willen ook graag "de straat op". Of minstens naar het speeltuintje of trapveldje.
En nu het zo'n mooi weer is gaan Luuk en Damian voor een potje voetbal naar  dat trapveldje. Ik ga even later ook even kijken want, tja, ze komen niet uit deze buurt en dan wil er nog wel eens wat verschil van mening ontstaan met andere kinderen die wel uit de buurt komen.
Maar dat gebeurt niet vaak en nu kan ik even kijken hoe ze samen een potje 1 op 1 voetbal spelen. Zij liever dan ik, want het is bloedje heet. Een graad of 26ºC, maar dan in de schaduw.


Een potje tot de 11, overigens gewonnen door Luuk, is wel genoeg. Vlug terug naar binnen on de dorst te lessen. Een ijsje gaat er ook nog wel in.
Het volgende wat nog staat te wachten is de Tep, afkorting voor onze Samsung tablet. Want hoe dan ook, computerspelletjes blijven altijd wel populair. Ook al is het nog zo'n mooi weer.


Als de mama's zijn gearriveerd en de stemming van de kinderen als een donderslag bij heldere hemel is omgeslagen, is de een zo met haar kroost vertrokken en kan de ander dat maar amper voor mekaar krijgen. Omdat Kathy nog werkt zet ik haar 2 jongsten zelf maar af in Meerhoven.
's Avonds alleen nog even de boel van de dinsdag-bomaanslag weer rechttrekken, ook buiten, want er dreigt een onweer voorbij te komen en dan hebben we weer rust. Tijd voor een bakje koffie.
We kunnen er weer een week tegen aan....