maandag 28 maart 2016

Energie en gewicht

Elektriciteit:
Stand = 151.025 Verbruik = 57kWh (+1) [8,1kWh/dag]
Geen commentaar.

Gas:
Stand = 28.637 Verbruik =35m³ (-11) [5,0m³/dag]
Valt me mee. In Ameland was het koud, voornamelijk door de harde koude noordenwind. Blijkbaar viel het hier in Veldhoven nog mee, gezien de daling in verbruik t.o.v. vorige week.

Gewicht = 84,9kg (+0,2)
De vorige keer was niet maandag maar de vrijdag daarvoor. Vandaag t.o.v. die vrijdag is een stijging van 0,2kg. Valt mee? Bij thuiskomst uit Ameland bleek de weegschaal pas op 85,8kg stil te staan. Eigenlijk heb ik het in een zaterdag en een zondag enigszins goed weten te maken. Maar het is wel duidelijk dat ik iets moet ondernemen. Zolang ik vooralsnog niet aan hardlopen kan doen moet ik op alternatieve manieren mijn gewicht gaan controleren. Minder eten, dus.......... En nee, niet diëten.





woensdag 23 maart 2016

Vakantie Ameland, de 6e dag: Dagje Nes en strand

Het weer ziet er vandaag mooi uit. De zon schijnt volop als we richting het dorpje Nes vertrekken. Daar aangekomen parkeren we eerst op de parkeerplaats voor toeristen en dan duiken we het centrum van het dorpje in. Nes is duidelijk wat toeristische dan de dorpje die we eerder hebben bezocht. Ook hier bestaat het dorp hoofdzakelijk uit oude huisjes.
Aansluitend gaan we nog het strand op.
Helaas dit keer geen bezoek aan een strandtent want die is nog in verbouwing.

De foto's staan HIER



dinsdag 22 maart 2016

Vakantie Ameland, 5e dag: Training op het strand en naar de Kooiduinen

Het is dinsdag 22 maart.
Dorie en Johan gaan vandaag voor een strandtraining. Ik uiteraard niet. Ik volg een kwartier later met de auto naar het rendez-vous punt bij de strandtent. Daar aangekomen hebben Dorie en Johan nog niet genoeg gelopen naar hun zin en lopen nog een eind op het strand door om na het omdraaien wel voldoende te hebben getraind.
's Middags gaan we weg voor een wandeling door de duinen. De kooiduinen, wel te verstaan. In dit deel van de duinen bevindt zich ook een eendenkooi, maar die interesseert me niet zo veel. Die ken ik al en geluk zijn Dorie en Johan ook al een keer (tegen betaling) binnen geweest. Wij wandelen gewoon een stuk door dit duingebied. Een prachtig duingebied, dat mag gezegd worden. Prachtige duinbulten en dus stevige beklimmingen. Ik moet het wel rustig aan doen maar de afdalingen in het rulle zand stellen niet veel voor. Dit in tegenstelling tot de beklimmingen. Bij terugkeer in de auto staat het zweet ook al flink onder mijn berenmuts.
We sluiten de dag af met een borrel op de meest oostelijke strandtent van Ameland. Nou is een borrel op dit tijdstip van de dag nog te veel van het goeden en ik hou het daarom nog bij een simpel kopje koffie. Dat past wel bij de borrelhapjes die we erbij bestellen. Het ziet er blijkbaar zo goed uit dat onze naastenburen ze ook maar bestellen.
Vanwege de borrel rij ik terug naar de bungalow en dat betekent vandaag dat we hier op Ameland voor de 2e keer in de file komen te staan vanwege wegwerkzaamheden.
Ondanks de vermoeidheid probeer ik toch niet meteen in een stoel in slaap te vallen wat goed lukt.
De avond wordt gevuld met deel 3 van de Milleniumreeks: Gerechtigheid.

De foto's van vandaag staan HIER




maandag 21 maart 2016

Vakantie Ameland, 4e dag: dagje Ballum en het strand bij strandtent Sunsetbeachclub

Het is maandag 21 maart.
Een bezoekje aan het dorpje Ballum. Een klein dorpje met een inwoners aantal van ongeveer 350.
Het dorpje bestaat ook maar uit een paar straten. We bezoeken het gemeentehuis. Zo te zien het gemeentehuis van heel Ameland. Vroeger stond hier blijkbaar een kasteel. Waarschijnlijk reden genoeg om een deel van het gemeentehuis te voorzien van kantelen.
Verder nog een bezoekje aan de begraafplaats. Waarom? Om o.a. te zien hoeveel familieleden van de familie Nobel hier liggen te rusten. Zo'n klein dorpje heeft uiteraard slechts een paar namen die, nu niet meer, maar vroeger allemaal familie van elkaar geweest moeten zijn.
Daarna even naar de zuidkant van het eiland maar daar kunnen we de dijk niet op vanwege werkzaamheden. Wel is het standbeeld te zien van de 2 mensen die over de dijk kijken en mensen uit het drijfzand redden wanneer dat nodig mocht zijn. 
Tot slot richting het strand bij strandtent Sunsetbeachclub.

De foto's van vandaag staan HIER



Energie en gewicht

Elektriciteit:
Stand = 150.968 Verbruik = 56kWh (-1) [8,0kWh/dag]
Gaat goed.

Gas:
Stand = 28.602 Verbruik =46m³ (-1) [6,6m³/dag]
Helaas, het is nog steeds geen lente....

Gewicht = 84,7kg (0)
Dit keer heb ik me al gewogen vlak voor vertrek naar Ameland en wel op vrijdag 8 uur 's morgens en al weer het zelfde gewicht als de afgelopen keren. Voor alle zekerheid toch weer een aantal keren op de weegschaal gestaan maar het blijft toch echt 84,7kg. 
Ben benieuwd wat dat zal zijn na terugkomst van vakantie.


zondag 20 maart 2016

Vakantie Ameland, 3e dag: De 35km trail

Het is zondag 20 maart.
Vandaag is de dag van de lange trails: 35 en 60km.
Johan start vandaag op de 35km. Reinier is toch te ziek en zal niet starten.

De foto's van vandaag staan HIER



zaterdag 19 maart 2016

Vakantie Ameland, 2e dag: De 10km trail

Het is vandaag zaterdag 19 maart.
Vandaag is de dag van de korte trails, t.w. de 10 en 18km.
Dorie, Ellen en Reinier starten voor de 10km en GVAC-er Liesbeth start op de 18km.

De foto's staan HIER





vrijdag 18 maart 2016

Vakantie Ameland, 1e dag: De heenreis en aankomst in de bungalow in Ballum.

Vandaag is het vrijdag 18 maart.
De eerste dag van de vakantie naar Ameland.

De heenreis: De foto's staan HIER


donderdag 17 maart 2016

Status van de gezondheid, het hart: De test bij inspanning

Vandaag zullen we het krijgen: De test bij inspanning, oftewel myocardiscintegraf bij stress.
Ik heb vanmorgen geen telefoontje gekregen en dus gaat de test door. 
Vanaf gisterenmiddag kwart voor 3 geen cafeïne gehad en vanaf kwart voor 10 vandaag ook helemaal niets meer gegeten of gedronken. Zelfs geen water, wat overigens wel mocht. En ook 'smorgensvroeg de dagelijkse medicijnen omdat die gewoon geslikt mogen worden.

Net als gisteren ook vandaag weer ruim op tijd de parkeerplaats van het MMC op. Geen verkeerde beslissing want de parkeerplaatsen zijn vol maar vrouwlief heeft toch een plekje gespot en daar duiken we dan ook meteen in. 
Onderweg naar route 055 checken we nog even de restauraties op saucijzenbroodjes, want bij de instructies zit ook het nuttigen van een boterham met vet beleg, zoals 48+ kaas of worst. Nou voldoet een saucijzenbroodje ook wel. En die zijn er volop te krijgen en dus melden we ons bij de balie van 055.
Of we even terug willen lopen door de zelf openende deuren en dan links in de wachtkamer wachten tot ze ons komen halen. Die gesloten deuren zullen er wel niet voor niets zijn, gezien de waarschuwingen van nucleair en radiologie. Hoe dan ook, in de wachtkamer wachten we af tot ik op klokslag kwart voor 3 wordt opgeroepen.
Na "ik ga ook mee...", wordt vrouwlief verzocht om via een andere deur binnen te gaan en verder niets meer te zeggen of mee te bemoeien. Dan mag ik door de andere deur in een kleedkamertje mijn bovenlijf ontbloten.

Het is er druk, wist de man die me kwam halen nog te vertellen, maar meer dan 3 mensen (mannen) in witte jassen zie ik niet. Een andere visie op "druk" dan ik heb, kennelijk.
De ene man begint meteen maar met het aanbrengen van een infuus. Dat heb ik wel eens vaker gehad maar dit lijkt me toch wel een hele lange naald. Maar het gaat probleemloos.
"En nu gaan we fietsen...", luidt de volgende taak. "We?" Alleen ik dus, en dat op een hometrainer. Dat was toch anders dan bij Rini, die het met dumbells mocht doen.
Of ik koffie of cola heb gedronken?
Nee, vanaf gisteren kwart voor 3 helemaal niets met caffeïne, zoals was voorgeschreven.
Of ik iets gegeten had? 
Nee, alleen 's morgens ruim voor de 4 uur voor de test en dan alleen crackers met jam. O ja, en hagelslag. Dat laatste was eigenlijk niet helemaal goed geweest. Is toch chocola. Maar ik moest zoet beleg pakken en de eerste 2 dingen die iedereen dan opnoemt zijn jam en hagelslag. Maar goed, we gaan het toch proberen.
Of ik medicijnen heb ingenomen?
Ja, want dat mocht en de lijst met medicijnen zitten bij mijn spullen. Vrouwlief haalt ze te voorschijn, terwijl een van de mannen mijn torso vol hangt met elektrodes. 
"Oei, ook bètablokkers!", is de volgende opmerking. Dat is niet zo goed voor de test. Blijkt, dat de radioactieve stof die via mijn infuus wordt ingebracht pas kan gedaan worden als mijn hartfrequentie op 85% zit. Van wat weet ik niet, maar de bètablokkers zijn er juist om die weer omlaag te brengen. Tegenstrijdig dus. We gaan het toch proberen en als het niet lukt gaan we het anders doen, door een andere stof te injecteren en met dumbells te gaan werken. Met andere woorden, simuleren van de inspanning.
En dus mag ik beginnen te fietsen. Trapfrequentie tussen de 70 en 80 houden. Niet moeilijk. Misschien in het begin omdat er nog geen weerstand op zit maar naarmate het wat zwaarder wordt gaat het al beter. Ik ben benieuwd hoe het gaat. Of beter hoe het afloopt. De vorige keer bij Diagnostiek voor U kon ik bij 250W de pedalen nog maar amper rond krijgen en ging ik zowat dood, zo leek het. Nu lijkt de verzwaring veel geleidelijker te gaan. 
De mannen houden de monitor in de gaten. Nee er kan nog niet geïnjecteerd worden. "We" zitten nog te laag.Er klinkt al twijfel of "we" het halen of dat de bètablokkers te goed hun werk doen. 
Het klink al heel positief als er gezegd wordt dat "we" door kunnen gaan want we kunnen het halen. We gaan voor 80% en dus trap ik er nog wel even tegen aan. En dan krijgt de man met radioactieve vloeistof toestemming om te injecteren. Nog even één minuut blijven volhouden. Dat is geen punt. Het gaat nog steeds helemaal niet zwaar. Na het "stop"-teken fiets ik nog een minuut of 5 even uit.
"je had je man wel mogen aanmoedigen", weet één van de mannen vrouwlief te vertellen, maar dat was juist niet de bedoeling weet een andere man weer te beantwoorden. Nee, hij heeft wel meer mee gemaakt dat vrouwen hun mannen aanmoedigen dat ze nog best wel kunnen volhouden en dat het dan niet goed uitpakt. Nee hoor, het is goed zo.

Ik kan mijn meegenomen boterhammen nuttigen samen met een aangereikt kartonnetje chocomel. Maar laat ik daar nu helemaal niet van houden! Als ik dan in ieder geval nog 2 glazen water wil drinken. En die saucijzenbroodjes zijn ook goed. Over 3 kwartier word ik terug verwacht voor de foto's.
Het valt me op dat ik helemaal niet zweet. En dat bij zo'n inspanning en dan ook nog binnenshuis. Bij de vorige inspanningstest bij Diagnostiek voor U spoot het zweet uit mijn hoofd en lijf en was de mee genomen handdoek dan ook voor mij verplicht. Waarschijnlijk zullen de medicijnen daar ook debet aan zijn. Moet haast wel.

In de restauratie gaat dat saucijzenbroodje er in als koek... Van te voren toch maar vlug chocomel naar binnen gegooid. Viel mee, gelukkig. Terug in de wachtkamer gaat er nog een half liter-flesje meegebracht water er achter aan, en wederom stipt op tijd word ik opgeroepen voor de foto's.
Ik weer door de kleedkamerdeur, vrouwlief door de doktersdeur. Met ontbloot bovenlijf meld ik me dan bij de dame naast zo'n groot ziekenhuismachine.
Ze verwijdert de naald van het infuus en als ik eenmaal in de machine heb plaats genomen, liggend op mijn rug met mijn armen boven mijn hoofd, schuift ze me naar binnen en stelt ze de platen (camera) in voor gebruik. Ik hoor één van de mannen met witte jassen binnen komen. Nee, onder die platen liggend kan ik verder niets meer zien. Hij legt uit wat de bedoeling is, nl. dat de camera in stapjes om me heen zal draaien en dat ik niet moet bewegen. Duurt ca. 20 minuten. Daarna zullen de artsen de resultaten beoordelen of het nog noodzakelijk is om de test in rust alsnog uit te moeten voeren. En dan gaat de machine aan.

Er gebeurt niet veel. Er is niet meer geluid dan toen ik de kamer binnen kwam. Wel kantelt het platenpakket boven mij een aantal graden en dan staat het weer stil. En even later weer. Dat is gevaarlijk voor mij. Ik denk nog "Jim, doe je ogen niet dicht. Je valt in slahaap!" En daarom hou ik ze maar stijf open. 
Ik tel de secondes tussen 2 kantelmomenten. Dat zit tussen de 55 en 57 tellen. De tijd verstrijkt langzaam als ik de man in het wit hoor zeggen dat het goed gaat. Nog 6 minuten, en een minuut later, nog 5 minuten. Dat had ik ook wel in de gaten. Ik tel mijn 55 tellen per kanteling en ik herken het moment van stoppen van de machine. 
"We gaan nu met de arts even de resultaten bekijken en beoordelen en dan laten we daarna horen of de test in rust nog door moet gaan. Een ogenblikje...". En in dat ogenblikje moet ik nog maar in de machine zien wakker te blijven.

De man komt terug.  Rijdt me uit de machine en ik mag overeind komen.
De resultaten zijn goed. Ik hoef de test in rust niet meer te doen. De foto's geven aan dat de hartspier goed functioneert. Wat dat voor mij betekent, daar voor moet ik bij de cardioloog zijn omdat hij het hele pakket aan gegevens weet. In ieder geval kan ik ook gerust morgen op vakantie gaan.
En daarmee kan ik me weer aankleden en zijn de testen een feit.

Nu alleen nog alle belangstellenden op de hoogte brengen. Daar hebben we gelukkig Whats-app, email, Facebook en desnoods nog de telefoon voor.

Morgen mooi op vakantie....

woensdag 16 maart 2016

Staat van de gezondheid, het hart: Echoscopie en test-in-rust

Nou dat laatste kan geschrapt worden. Daar kreeg ik gisteren laat in de middag nog een telefoontje over. De machine is kapot. De gammacamera, blijkbaar. Onderdelen worden zo snel mogelijk geleverd en wordt er met spoed aan herstel gewerkt. Dat betekent dat woensdag de machine niet kan worden gebruikt en alle afspraken zijn gecanceld. De afspraak voor de 2e test, de test met inspanning, gaat wel door, is de verwachting. Vandaag zal ik dan wel gebeld worden over de voorbereidingen daarvoor.
En hoe dan met die eerste test?
Daar worden z.s.m. afspraken voor gemaakt zodat de testen nog voor het uitslag bezoek bij de cardioloog uitgevoerd zijn. En daar zit hem dan meteen het "probleem". Ik vertrek nl. op vrijdag voor een weekje vakantie..... Oei, dat wordt dus even afwachten.

De echoscopie test?
Die kan gewoon doorgaan. We praten nu alleen met de afdeling radiologie.
Even een check bij die andere afdeling, want iets van voorbereiding heb ik ook nooit gehoord, maar er is geen voorbereiding nodig en ik word gewoon volgens afspraak verwacht.

En dat was allemaal gisteren.
Vandaag sta ik al om half 2 op de parkeerplaats van het MMC. Het zal niet de eerste keer zijn dat het me niet lukt om binnen een half uur een lege parkeerplaats te vinden, maar die zijn er op dit tijdstip gelukkig genoeg. Dan maar een half uurtje in de wachtkamer wachten. Met de smartphone is dat tegenwoordig een heel stuk aangenamer. Helaas zoals de afgelopen weken al meer het geval, kan ik nu mijn ogen nog maar amper open houden. Vrouwlief is er bij en dan durf ik mijn oogleden gerust zo nu en dan te laten zakken.
Met de smartphone in de hand vliegt de tijd voorbij en op de seconde nauwkeurig word ik binnen geroepen. Even bovenlijf ontbloten en wat is lengte en gewicht? Elke keer moet ik op de weegschaal staan en onder de meetlat, behalve hier, en dus geef ik, respectievelijk 1,75m en 84kg. Laat ik er maar een kilootje meer tegen aan gooien dan de vorige keer.
En dan op de behandelbank, liggend op mijn linkerzij. Elektroden worden aangebracht en met een echo-apparaat begint de operator mijn hartstreek te scannen. Ik lig met mijn rug naar de monitor en kan het dus allemaal niet meemaken. Anders is het voor vrouwlief die het "live" allemaal wél meekrijgt. Zo nu en dan een vraag stellend, maar zodra het wat "medisch" wordt, is meteen het antwoord dat hij dat niet mag zeggen want hij is geen dokter. Uiteraard.
En intussen lig ik maar te liggen. Dat is doorgaans fataal voor mij. Nu dus ook want ik val in slaap, maar ik merk het meteen en "schiet" weer wakker. Niemand heeft het gemerkt, nou ja, behalve vrouwlief dan. Denk ik...
Alles bij mekaar duurt het slechts een kwartiertje, oftewel € 1,00 parkeergeld.

's Middags gaat de de smartphone met een privénummer. Het MMC. De machine is nog niet gemaakt, maar de voorbereidingen voor morgen worden doorgeven.:
Vanaf vandaag 14:45 geen cafeïne nuttigen en morgen vanaf 10:45 helemaal niets meer. Daarvoor nog wel een lichte maaltijd, zoals beschuit of crackers met zoet beleg.
Na de injectie met radioactieve vloeistof mag ik een boterham met vette kaas en/of worst nuttigen.
Ze gaan er vanuit dat de machine morgen weer gereed is. Mocht dat onverhoopt niet het geval zijn, dan word ik daar morgenvroeg nog over gebeld.
En dan die eerste test? Er is nog de mogelijkheid dat de dokter aan de inspanningstest van morgen voldoende informatie heeft zodat die eerste test kan worden overgeslagen. Daar heb ik dus niet zo'n goed gevoel bij. 
We zullen het wel afwachten. En intussen begin ik toch zin te krijgen in ....koffie....



maandag 14 maart 2016

Status van de gezondheid, het hart.

Vandaag was weer zo'n dag. 
Man, man, wat een vermoeidheid. Even naar Specsavers voor batterijen voor mijn gehoorapparaat en dat lijkt wel een hele wereldreis. En 's middags, om 4 uur, als ik mijn ogen zou sluiten zou ik zo in slaap kunnen vallen.
Thuis toch nog maar eens de bijsluiters van de medicijnen er op naslaan. Heb ik al wel gedaan, maar het zijn zulke grote bijsluiters dat het niet helemaal is doorgedrongen.
Maar bij het zien van de bijsluiter van de Metoprololsuccinaat zijn de "zeer vaak" en "vaak"-voorkomende bijverschijnselen toch wel erg op mij van toepassing.
Klinkt heel vreemd, misschien, maar het lucht wel op. Weet ik tenminste waar het aan ligt.


Orthostatische hypotensie moest ik ook even opzoeken, maar dat is ook een herkenbaar verschijnsel.



Energie en gewicht

Elektriciteit:
Stand = 150.912 Verbruik = 57kWh (-2) [8,1kWh/dag]
Gaat goed.

Gas:
Stand = 28.556 Verbruik =47m³ (-13) [6,7m³/dag]
Ondanks het mooie weer, toch nog steeds koude nachten met nachtvorst en ondanks de zonnige dagen aan het einde van de week is de wind nog steeds erg koud. Lekker in het zonnetje uit de wind, maar in de wind daalt de gevoelstemperatuur nog steeds tot onder het vriespunt.

Gewicht = 84,7kg (0)
Alweer hetzelfde gewicht. En niet zo weinig.
Om de een of andere reden heb ik de laatste tijd constant honger. Het valt me dan nog mee dat het gewicht niet nog hoger uitvalt, temeer omdat ik nu nog maar nauwelijks beweeg en op het werk zelfs de lift neem, of beter gezegd, moet nemen.

 


zondag 13 maart 2016

Status van de gezondheid, het hart.

De status van mijn gezondheid van afgelopen week;

Veel last van ademnood/vermoeidheid al na een beetje fysieke inspanning, zoals trappenlopen,wandelen.
Veel slaap. Val voortdurend in slaap van vermoeidheid.
De hartstreek voelt niet lekker maar is dat écht echt of zit het tussen mijn oren?
In ieder geval merk ik het ook als ik me opwind of druk maak, wat afgelopen week een paar keer is gebeurd.
En dan de honger. Om de een of andere reden heb ik constant honger, zijn mijn boterhammen al voor de lunchpauze op. Dat in combinatie met weinig bewegen is te merken aan de groei van mijn buikomvang. Onder andere.... 

Voor de komende week staat eindelijk het onderzoek van de hartspieren op het programma. 
Op woensdag eerst de echoscopie van de pompfunctie van de hartspier en meteen daarop volgend de test in rust (Myocardscintigrafie rust)
Op donderdag dan de test met inspanning (Myocardscintigrafie stress).

En dan vertrek ik een dag later voor een weekje vakantie naar Ameland.
Gaan we er wel vanuit dat alles helemaal in orde is, uiteraard...



maandag 7 maart 2016

Energie en gewicht

Elektriciteit:
Stand = 150.855 Verbruik = 59kWh (+2) [8,4kWh/dag]
De lichte stijging is niet verontrustend. Weer wat wasmachines gedraaid.

Gas:
Stand = 28.509 Verbruik =60m³ (+8) [8,6m³/dag]
Nog steeds koude nachten, sommige met nachtvorst maar vooral de vele regen en af en toe sneeuw maken het erg waterkoud en onbehaaglijk in huis waardoor wat vaker een graadje hoger wordt gezet.

Gewicht = 84,7kg (0)
Sinds ik ontdekt heb dat ik mijn digitale kilo-meter eerst moet/kan resetten geeft hij, tenminste tot nu toe, telkens gewoon 1 stand aan, ook al sta ik er 5x achter mekaar op. En dat is dan meteen mijn gewicht. Nadeel is wel dat hij de laatste tijd wel meer aangeeft, zo lijkt het. Of zou ik te veel eten en te weinig bewegen? In ieder geval is het afgelopen week niet hoger uitgevallen dan vorige week, hoewel de omvang van mijn sixpack dat heel anders doet vermoeden....


zaterdag 5 maart 2016

Trimloop - Halve marathon DES Eersel, echter niet meegelopen maar gefotografeerd.

Het is klokslag 10 uur als ik me op de Oude Kerkstraat in Duizel meldt. Ik chauffeur vandaag de laatste kilometertjes van Duizel naar de Postelseweg in Eersel waar vandaag gelopen gaat worden. Johan en Reinier voor de halve marathon en Dorie en Rik (ja écht waar) voor de 10,5km. Ellen komt ook supporteren, na het wielrennen.
Maar bij DES aangekomen staat Ellen er ook in haar hardloop outfit. Nee, wielrennen ging niet door. Sommigen konden niet komen maar ook vanwege gladheid. En ja, het heeft vannacht toch meer gevroren dan ik had verwacht, hoewel dat nu hier in Eersel totaal niet meer te merken is. In tegendeel. Het is nog wel wat heïig maar de temperatuur is best wel zacht en omdat het niet waait voelt dat heel aangenaam aan. Ideaal loopweer, als je het mij vraagt. En voor mij als stilstaande supporter ook aangenaam. Niet dat ik daar geen rekening mee gehouden heb. Met het extra T-shirt, flanellen blouse en fleece vest onder mijn winterjas moet ik best wel tegenkomen. En in geval van nood kan daar nog mijn berenmuts bovenop mijn hoofd ook nog bij. Maar dat is allemaal niet nodig.

Terwijl de deelnemers op de grasmat van de atletiekvereniging langzaam warmdraaien kiek ik mijn eerste plaatjes. Toch een aardige hoeveelheid bekenden hier terwijl het totaal aantal deelnemers zichtbaar laag is. Veel lager dan ik hier gewend ben. Desondanks, of moet ik zeggen DES-ondanks, is het hier wel weer gezellig.


De start is ook nu weer op de zijstraat van de Postelseweg en het parkoers wordt ook weer tegen de wijzers van de klok afgelegd.
Toch weer de de goedkopere Tamron-lens erop om de start vast te leggen en daarna op naar het Laarven, het 5km-punt om daar de eerste doorkomst te fotograferen. Boudewijn die, net als ik, het even rustig aan moet doen, rijdt met me mee.


De eerste die voorbijkomt is een 10km-loper, op korte afstand gevolgd door de eerste van de halve marathon. De rest van het veld volgt niet lang daarna. De 70-200mm L lens van Canon doet zijn werk weer uitstekend. In de achterhoede verschijnt Dorie samen met Ellen en zoals afgesproken laat Dorie haar handschoenen bij mij achter. Ook wat afgesproken is, is dat Ellen hier uit stapt als het vandaag niet zou gaan en het gaat inderdaad niet. Te veel last van haar rug en dus kan ze met de Scénic mee terug naar het DES-honk.


Bij de finish gaan de deelnemers die nog niet gefinisht zijn ook nog even op de foto. Ik wacht niet iedereen meer af. Ik doe het immers gewoon vrijwillig en dan ik voeg me daarom bij de anderen in de kantine. Even bijpraten. Johan is niet in de prijzen gevallen en zo kunnen we terug naar de Oude Kerkstraat. Daar wacht nog een soeppie met brood en thee en ook Marianne komt erbij zitten. Na de vienetta-ijs als toetje is het gedaan. Ieder gaat weer zijn eigen weg. Ik ook, want thuis moeten wel de foto's op internet, anders heb ik alles voor niets gedaan....

Update: O ja, natuurlijk. Dan moet ik de link ook op internet zetten. Alle foto's staan HIER.

Na afloop staan 113 deelnemers op de uitslagenlijst van de kwart en de halve marathon, terwijl er op de 5km slechts 19 deelnemers gefinisht zijn. Jammer van deze lage opkomst. Wat zal de toekomst brengen?

Het weer:
Mooi zacht winterweer. Na een nacht met vorst, is er een licht mist die na een half uur wedstrijd al plaats maakt voor een lekker zonnetje. En dat bij windstilte en een paar graden boven nul. Ideaal loopweer. Dat zal allemaal wel hebben bijgedragen aan de goede prestaties en PR's die er gelopen zijn.