zaterdag 14 mei 2016

Vrijbuiters - training

De zomer lijkt weer voorbij. De weer-app geeft al aan dat het slechts een graad of 10 is maar de harde wind, kracht 4 maakt er ook nog EENS een gevoelstemperatuur van nog maar 6ºC van.
Laat ik toch maar die korte broek aan doen omdat ik even geen zin heb die lange broek te zoek. Het T-shirt met lange mouwen hangt al klaar voor gebruik.

We zijn met 6 die vandaag aan de training deelnemen. Germaine, Carla, Riet, Dorie, Herman en ik. Ja, Herman is er ook weer bij. De winterkou heeft hem blijkbaar weer voor even van de camping verdreven. Ja camping. Aan zijn roestbruine kleur is het hem duidelijk aan te zien dat hij, samen met zijn poekieloekie-olie, behoorlijk wat uren in de zomerzon van afgelopen week heeft vertoefd. Rinie slaat vandaag over en gaat met de wandelaars mee.

Vanmorgen weer opgestaan met ademnood en dat betekent, dat ik het vandaag weer niet gemakkelijk zal krijgen. Het wordt dus weer rustig aan doen.
Voor de 1e en 2e warming-up stops kies ik al wat rustigere oefeningen. Wel gaan we dit keer tussen stop 1 en 2 niet over het fietspad maar een keer door het bos omdat een Landrover zo nodig over het voor hem verboden bospad moet rijden, met alle stofwolken daarbij inbegrepen.


Omdat we met zijn zessen zijn, precies 2 groepjes van 3, gaan we op het zandpad een paar keer heen- en weer estafette doen. Over een afgezet stuk blijven er 2 aan de start en gaat er 1 alvast naar de overkant. Van het duo snelt er 1 naar de overkant en daar aangekomen wordt deze afgelost door degene die daar al stond te wachten. En die lost weer de van het duo overgeblevene af. En zo blijft er altijd één lopen en blijven er altijd op de uiteinden ook één staan. Kost wel even wat uitleg (moest ze nog een keer terugroepen) maar dan gaat het ook als een speer.
We vervolgen ons pad naar de rand van het bos en op het asfalt nog wat krachtoefeningen, een keertje voluit over een dikke honderd meter en daarna terug in ieders eigen tempo naar het 2e fietspad. Dan mogen we het wel weer rustig aan doen richting het breder bospad.


Al keuvelend, dribbelend, rekkend en strekkend gaan we langzaamaan richting kantine voor de laatste strek- en ademhalingsoefeningen. In de kantine staan Rinie, André, Jan, Ko en Tinie al te wachten, maar helaas. Ook wij hadden wel PSV-kampioenschapsgebak verwacht van Hans maar hij is in geen velden of wegen te bekennen. Doen we het dit keer toch maar weer met de droge biscuitjes.





Geen opmerkingen: