maandag 28 november 2016

Energie en gewicht

Elektriciteit:
Stand = 153.013 Verbruik = 62kWh (+3) [8,9kWh/dag]
Nog steeds hoog, maar ook nu weer veel wasmachines gedraaid.

Gas:
Stand = 29.167 Verbruik =40m³ (-8) [5,7m³/dag]
Onduidelijk waarom het minder was. Waaide wel.

Gewicht = 81,5kg (-0,7)
Tja...

zondag 27 november 2016

Trimloop - 'T is voor niks loop Geldrop (15km)

Eigenlijk is het plan om vandaag in Ell te gaan lopen. Zien hoe deze 12,5km verloopt t.o.v. die van de Valkenloop. Maar Johan en Dorie gaan naar de 'T-is-voor-niks loop in Geldrop. Maar de uiterste datum van de inschrijving is allang gepasseerd. Toch gaat Johan Dorie nog voor de 15km inschrijven, voor geval er nog iemand zich afmeldt. En laat ik dat ook maar doen. Dorie heeft haar bevestiging al, als ik te horen krijg dat er nog 2 wachtenden voor me zijn, Maar ook dat duurt maar 2 dagen en ik mag starten met startnummer 743.

Kwart over 9 pikt Johan me op en bij de sporthal de Coevering in Geldrop zij we zo.
Het is al een drukt van belang. Om 10 uur starten de hele marathon, 30km en halve marathon. De overige afstanden hoeven pas een uur later aan de start te verschijnen. En zo kunnen wij nog wel even wat flauwekullen en genieten van het getoeter van een blaaskapel. En wij, dat zijn Rinie, Toon en Dorie.


Het is 10 uur en we mogen. Vanwege de kou van afgelopen dagen heb ik me stevig voorbereid op vandaag. 3 lagen over elkaar waarvan de onderste een thermoshirt. En laat het weer er vandaag toch heel anders uit zien. Een zonnetje en zachte temperaturen. Een heleboel blote armen en benen dartelen om me heen. Maar ik laat met niet kennen en hou mijn handschoenen gewoon stevig aan.
Uiteraard ga ik rustig van start want 15km is niet niks voor mij op dit moment. Ook al loopt Dorie wat voor me, ik pas me toch niet aan aan haar snelheid. Het is nog lang. Gelukkig zijn we niet de enige die het rustig aan doen. Als we de splitsing van de kortere afstanden zijn gepasseerd zijn de 15 kilometers definitief. We lopen een tempo tussen de 9 en de 10km/u als we bij de drankpost aankomen. Die is al erg vroeg, pakweg 4,5km en ik weet ook dat dit de enige drankpost is en daarom sla ik meteen maar 2 bekertjes achterover.
We vervolgen onze weg en ik ontdoe me toch maar van mijn handschoenen. En ja, ook ik begin het aardig warm te krijgen in mijn winter-outfit. We zijn de pakweg 8km gepasseerd als vermoeidheid komt opzetten. Dat zou ook kunnen liggen aan de kies met verdoving van afgelopen vrijdag en de last die ik er nu nog van heb tezamen met de flinke dosering paracetamols die ik heb ingenomen. Laat ik het in ieder geval maar volhouden tot aan de 10km. Helaas staan er na de 5km geen afstandsbordjes meer. Wel vanaf nog 4km te gaan, en dat nog elke kilometer tot het einde. Maar het gaat nog goed en ik blijf aan de gang. Nog 3km te gaan. Het bordje nog 2km te gaan blijft echter weg. Misschien door een onverlaat weggehaald. Maar dan verschijnt het bordje nog 2km alsnog, een dikke 9 minuten na de vorige. Mijn water zegt me dat dat niet klopt en dat hakt er meteen mentaal hard in. Die laatste 2 km. lijken opeens heel lang. En als we dan eindelijk het bordje nog 1km gepasseerd zijn, neem ik het even van. "Eventjes wandelen want ben toch wel erg moe nou...." Niet lang overigens. Pakweg 200m. max. En dan is er de finish.
Ik heb dorst, enorme dorst, maar er is echt helemaal niets te drinken achter de finish en dus moet ik rap mijn tas uit de bewaring halen voordat ik me aan wat meegebracht vocht tegoed kan doen.
Toch wel aardig vermoeid wacht ik zittend op Dorie die nog haar rek- en strekoefeningen aan het doen is. Daarna is het douchen en terug naar het gemeenschapshuis. En nog steeds dorst. Een Radlertje gaat er wel in. En na een erwtensoepje en een broodje frikandel, nog maar een Radlertje. Intussen is Wally, geheel okselfris, al gefinisht van haar marathon in 3u47. Op Johan is het nog even wachten maar een 3 kwartier later loopt hij ook onder de finishvlag door. Maar hij ziet er wat minder okselfris uit.
Nog een kopje koffie voor Johan en we kunnen naar huis.
Onderweg horen we dat Rosberg er toch in geslaagd is om wereldkampioen te worden en dat Max Verstappen er niet in is geslaagd de 4e plaats in het wereldkampioenschap te behalen.

Eenmaal weer thuis zijn er toch wel grote twijfels over de afstand. De GPS van Dorie komt amper 3 meter boven de 14km uit, terwijl mijn Endomondo-app wel een paar honderd meter over de 14km uit komt, maar die heb ik ook nog eens vergeten uit te zetten. Het lijkt er daarom ook wel sterk op dat de totale afstand geen 15km, maar slechts 14km is. Daarbij zijn de kilometer aanduidingen onderweg wel heel erg onbetrouwbaar.





zaterdag 26 november 2016

De Vrijbuiters - Een uitstapje met lunch

Door de maandelijkse contributie is de koffiepot dusdanig vol geraakt dat we dat met alleen koffie en thee drinken na de zaterdagtraining niet op krijgen. En wat doen we dan? Dan maken we dat op aan andere dingen. Zo hebben we daar in het verleden ook al wat feestjes en zelfs nog deels een Survival weekend in de Belgische Ardennen mee gefinancierd. Maar dat was vroeger, toen het ledental nog zeker 2 keer zo groot was.
Voor vandaag hebben Monique en André een uitgebreide lunch geregeld in het pittoreske Steensel. En dat inclusief een voetreis heen en terug.
Om 11 uur is verzamelen op de startplaats van de Vrijbuitertraining. Vanwege de stevige onterechte commentaren van André dat ik er wel om 11uur moet zijn en niet om 1 minuut over, ben ik er dan ook al een kwartier van tevoren. Bijna iedereen, overigens. Dorie wat later maar organisator André laat nog lang op zich wachten, evenals zijn assistente Monique. Van Monique weten we dat die toch wel komt maar nu de man met de grote mond er om 3 minuten voor 11 nog niet is begint menig wenkbrauw toch te fronsen. Gelukkig is om2 minuten voor 11 toch de hele club die te voet naar Steensel zal afreizen compleet. Te voet, ja, want Jo gaat met zijn auto rechtstreeks naar brasserie Family's en helaas zijn Ko en Ine de enige afwezigen vanwege hun gezondheidsproblemen.

De wandeltocht gaat gewoon door het bos van De Sprankel, merendeels over de bospaden. Een enkele keer van het pad af, door het struikgewas wat me eerder doet denken aan een trail dan aan de uitgezette wandelroute van André. Maar ach, we zijn het wel gewend. Het is niet de eerste keer dat André hopeloos is verdwaald. Het is dat we het bordje "Steensel" tegenkomen i.p.v. "Douane" zodat we weten dat we weer in buurt van de bewoonde wereld zijn. Eenmaal weer op de verharde weg is de route naar brasserie Family's zo gevonden. Daar aangekomen staat Jo ons al op te wachten, bij zijn spiksplinternieuwe Renault.


We worden hartelijk ontvangen en een lange tafel is al voor ons gedekt en reeds voorzien van allerlei lekkernijen. Het blijkt nog niet alles te zijn. Wanneer de eerste opname voor koffie, Thee of wat anders is gedaan, wordt daarna al de soep geserveerd. We vervolgen met de broodjes en grote variatie aan warm en koud beleg en al doende wordt er ook nog een malse kroket op onze borden geschoven.
Ik zal het toch nog maar eens bij naam noemen:
Brood: broodjes: hard, zacht, met sesamzaad, bruin, muesli, panini, krentenbol en verder gewone sneetjes brood: wit, bruin, donkerbruin, met krenten en dan ook nog croissants/
Beleg: zalm, makreel, gerookte forel, kippenragout, scrambeld eggs, tonijnsalade, waldorfsalades, tomaten-salade maar gewoon diverse kaassoorten, hamsoorten, rosbief, gekookte eieren. 
En dan mag je ook nog eens kiezen uit cholesterol verlagende Becel of keiharde roomboter. Het kan niet op.
Het is goed mogelijk dat ik zelfs nog wat vergeten ben, zo'n uitgebreid assortiment was het.

Hoe lang hebben we gebuffeld? anderhalf uur, 2 uur? Eigenlijk zouden we nu languit op de bank moeten uitbuiken. Nee, het is allemaal niet opgegaan. En we moeten ook nog terug naar de auto's. Te voet, wel te verstaan. Behalve Hans, die onlangs weer getroffen is door een hartinfarct. Hij kiest ervoor om met Jo mee te taxiën. Intussen volgen wij de route, een andere route, terug naar de startplaats van de Vrijbuiters. Hiervoor gaan we Steensel in en door en buitenom langs wat bosjes, grafheuvels, golfbanen om uiteindelijk weer door De Sprankel bij onze kantine uit te komen. Tja en zouden we toch wel weer een kopje koffie lusten...
We praten wat na en dan is het uitje voorbij. Toch stiekem al half 4 eer ik eindelijk op de bank kan uitbuiken. Maar poeh, wat was dat lekker....



vrijdag 25 november 2016

Bij de tandarts

Om half 4 is de afspraak dat er een kies geboord gaat worden en één kies getrokken.
De kies die getrokken moet worden is al lang een wens van mij omdat die mij al heel lang problemen geeft. Dat is begonnen met een vulling die er uit kwam. Dit was niet meer te herstellen en dus meer dan een jaar rondgelopen zonder vulling in een holle kies (!). Oké, voorzichtig eten aan de andere kant in mijn mond dan maar. Echter het gebeurt hoe dan ook dat ik ook wel eens aan de linkerkant kauw. De holle-kies-kant. Het gevolg is dat de stukken er letterlijk van af vliegen. Tot op vandaag bestaat de kies alleen nog maar uit de restanten van 2 punten wat vroeger het kauwvlak van een kies was. Bij de laatste controle beurt vindt de tandarts het toch tijd om de kies te trekken voordat het "echt" mis gaat.

Vandaag is D-Day.
Het boren van die ene kies, nota bene boven de kies die getrokken gaat worden, is geen tijd voor vanwege een opkomend spoedgeval. Dat wordt later een keer op een andere datum. Vandaag alleen "even" die kies eruit trekken.

Dat "even" blijkt wel "even" te duren.
"Eerst maar eens wat "anders" doen i.p.v. zo'n zware verdoving waar je alleen maar last van kunt krijgen." Nu weet ik niet wat hij precies doet maar ik voel wel af en toe de prikjes van een naald maar tegelijkertijd lijkt het net alsof hij ook wat anders in mijn mond spuit. In ieder geval mag ik zo nu en dan even de mond spoelen want het geeft een hele vieze bittere smaak in mijn mond. 
Ook nog even een röntgenfotootje, nog wat gefriemel en dan gaat het beginnen.
Hij begint met wat aan de kies te trekken en rukken. "Hij zit al erg los, dus dat moet zo lukken....". Of ik wil aangeven als het pijn doen. "Als het pijn doet? ik ben toch verdoofd, toch?", denk ik, terwijl mijn hartslag wat oploopt. Intussen is het trekken en rukken over gegaan in wrikken. Stevig wrikken. Het ene stuk gereedschap na het ander wordt te voorschijn gehaald. Hij heeft het er zichtbaar moeilijk mee. Anders ik wel. Gelukkig voel ik geen pijn, nog niet. Intussen haalt hij het ene stukje kies na het andere uit mijn mond. "Is veel erger verrot dan ik dacht...", mompelt hij zo tussendoor. En dan eindelijk, 15 verschillende stukken gereedschap verder komt ie los, de wortel die er nog steeds in zat.
Poehee, ik blij, hij blij. "Hij zat veel vaster dan ik had verwacht, heb er zelfs pijn van in mijn handen", laat hij nog weten, maar hij is er in ieder geval uit. Drie kwartier heeft de strijd geduurd. Ik kan me nog herinneren bij de vorige extractie in het ziekenhuis dat de kaakchirurg ook al moeite had met het trekken van een kies. Die zat toen ook muurvast.

Tamponnetje op de wond en nog een paar extra om mee naar huis te nemen en thuis maar aan de paracetamol. Dat zal zeker nodig zijn, want eenmaal uit de stoel begint het vrijwel meteen pijn te doen. Dus eenmaal thuis gekomen gaan er meteen 2 paracetamols naar binnen en maar het bed in om tot rust te komen. Pfoei, nee, dat was geen pretje en nu de zeurende pijn en voortdurende de vieze smaak van bloed en slijm in mijn mond. Gelukkig heb ik vanmiddag mijn buik al helemaal volgevreten voor geval dat. Dit dus.... Hopelijk gaat "het genezen" van de wond niet al te lang duren. Morgen is het uitje met de Vrijbuiters en dat wil ik natuurlijk niet missen.




donderdag 24 november 2016

GVAC baantraining

7:00-17:00u. De werkdag van vandaag. Stressvol zoals altijd in november en december. En eenmaal thuis, op de bank neer geploft. Moe. Of ik wel ga trainen? Ja, dat wel. Al zo vaak overgeslagen, de laatste tijd. Eerlijk gezegd, niet zo veel zin, vermoeid, maar ik ga toch. En ik ga dan ook.
Dorie en Ellen zijn er al maar zij gaan mee met groep 1. Terwijl ik onderuit op mijn stoel nog steeds aan het bijkomen ben pept Belinda me al op. "Wij krijgen eerst gym in de zaal...". Geen idee wat ik me daar bij moet voorstellen, maar als de groepen zijn verdeeld en wij te horen krijgen dat groep 2 buiten moeten verzamelen, wordt het mij al gauw duidelijk dat we "ergens" in één van de gebouwen wat binnentraining zullen krijgen. Wel een eindje lopen door bittere koude wind naar gebouw E, maar eenmaal daar, is het behaaglijk warm. De jasjes kunnen uit.
We krijgen een circuit. Allerlei oefeningen waar je behoorlijk moe van kunt worden en de komende dagen spierpijn. En je wordt er al goed warm van. Het klinkt mij dan ook raar in de oren als we te horen krijgen dat we eerst nog een warming-up krijgen voor we aan de kern beginnen. En nee, we krijgen geen loopscholing. Wow...
Ik was al warm maar na de warming-up is dat wat minder geworden. Dan is het maar goed dat we aan de kern beginnen.
Die kern is vandaag niet helemaal volgens de eerder verzonden mail maar iets eenvoudiger. Maar toch:
200-400-600m in tempo's 85%-95%-85% van de 6MT, en tussen alle runs 200m rustig. Vanwege de kou moeten we dat rustig dribbelen.En dat doen we dan ook nog eens 3 keer.
Mijn laatste 6min.-test vind ik niet echt relevant.
Dan zou 85% overeenkomen met 40s/100m en 95% met 36s/100m
Laat ik maar eens uitgaan van 34 en 30s/100m en dat terwijl ik de training al weer 2x heb overgeslagen.
En omdat de eerste korte run altijd wat te snel gaan start ik extra rustig. Té rustig, want op 100m sta ik pas op 0:40 en daarom ga ik de 2e 100m iedereen voor me voorbij, maar verder dan een 1:10 lukt me niet.
Maar na een rustige 200m dribbel sluit ik aan bij Belinda en hou ik me weer aan mijn klokje. Dat gaat goed zo. Het is altijd wel prettiger om met zijn tweetjes te lopen.
We doen het goed saampjes. Slecht één keer halen we onze target niet. En die 200m rustig dribbelen, daar maken we 100m stevig doorwandelen van en 100m rustig dribbelen.

Alles bij elkaar duurt deze training wel heel erg lang. Johan en Dorie en Ellen uit groep 1 zijn al klaar als wij nog bezig zijn met de cooling down. En als die eenmaal gedaan is ben ik wel zo omgekleed in wat droge kledij maar zijn de Duizelnaren inmiddels al huiswaarts vertrokken. :-(

En het weer:
Koud, guur, de wind maakt het echt koud. Temperatuur een graad of 6 maar de gevoelstemperatuur ligt daar zo'n dikke 4 graden onder. Het begint echt koud te worden. 





woensdag 23 november 2016

Windhoos....? Of niet?

Een dagje op pad vandaag.
Eerst station Weert, dan Sittard en als laatste Venlo.
Een mooi zonnige dag en.... warm.
En dat voor november.
Maar hoe dan ook, weer onderweg naar huis zie ik de wolkenlucht toch echt de contouren van een windhoos in de wolken. Maar ja, zelf achter het stuur en helemaal alleen, hoe leg je zoiets dan vast.
Nee, niet met mijn smartphone. Ik kijk wel uit.
Maar ik heb wel, altijd als ik op pad ben voor mijn werk, mijn kleine camera om mijn nek hangen.
Nu dus ook.
Het is even een moment wachten op het juiste moment, en zonder instellen maar schieten vanuit de heup, zo gezegd.
Dat valt niet mee, kan ik je verzekeren, en inzoomen en scherpstellen is er ook niet bij.
Maar er is resultaat.
En of het nu wel of geen windhoos in wording is? We zullen het nooit weten.....



zondag 20 november 2016

Energie en gewicht

Elektriciteit:
Stand = 152.951 Verbruik = 59kWh (-6) [8,4kWh/dag]
Nog best hoog, vind ik.

Gas:
Stand = 29.127 Verbruik =48m³ (-12) [6,9m³/dag]
Het is herfst.

Gewicht = 82,2kg (+0,6)
Een weegschaal die 6x 81,6 aangeeft, 3x 82,1 en 1x 82,2 en even 82,5kg flitst... Och laat ik daarom maar die 82,2 aan houden, want zo voel ik me eigenlijk.



zaterdag 19 november 2016

Vrijbuiters - training

Degenen die vandaag onder mijn leiding aan de training deelnemen zijn Riet, Monique en Herman. De wandelaarsgroep is een stuk groter: André, Jan, Jos, Annie, Tiny, Dorris en Germaine.
Wij gaan van start richting 1e en 2e stop voor de dynamische warming-up en het stukje intensied doen we dit keer op het smalle bospad, 4x rechts, 4 x links de grond aantikken tijdens het heen en weer. We doen het wat rustig aan, genieten wat van het herfstzonnetje, doen nog wel het paatje-paaltje en eenstukje lang maar daarna even van de weg af richting wortelveld. Herman heeft geconstateerd dat de wortels er niet goed bij staan, er is aan geknaagd, aldus de expert. We vervolgen rustig onze weg, al zigzaggend langs de vele plassen. We lijken te vroeg terug te zijn maar dat is toch niet zo.
We sluiten de training af met appelflappen van de jarig geweeste Jan.

Toch een aardige training bij zacht en droog herfstweer met alleen ergens op de verharde weg een beetje wind en af en toe zelfs een lekker zonnetje en dat bij een temperatuur die weer bijna de dubbele cijfers haalt.