zaterdag 31 december 2016

Even wat anders: de Volkswagen XL1

We hebben net de oliebollenloop in Weert volbracht en zijn op weg naar Eindhoven c.q. Veldhoven.

En onderweg naar huis nog een opvallende verschijning, nl. een heel vreemde auto. Lijkt wel op een concept car. Alle passerende auto's trappen even op de rem bij het passeren. Ik zie het embleem van VW op de voor en achterkant. Thuis toch maar eventjes opzoeken: Het blijkt de Volkswagen XL1 te zijn. In 2015 al op de markt gebracht. Een superzuinige hybride met een verbruik van 1 op 111. Met vleugeldeuren en inderdaad... geen spiegels maar camera's met, voor mijn gevoel, ongelooflijk onhandige plaatsen voor de monitors van deze camera's. Maar om nu te zeggen dat ik hem mooi vind.....Mwa.... smaken verschillen zullen we maar zeggen. Eerlijk gezegd.... Oerlelijk.
En dan ook maar wat plaatjes van de VW XL1



Trimloop - Oliebollenloop Weert, 10km

De allerlaatste loop van 2016. Laat nu ook vandaag de Genneperparkenloop worden gehouden, die normaliter pas in het nieuwe jaar plaats vindt. Overigens heette die vroeger ook de Nieuwjaarsloop. De eerste 3x heb ik er aan meegedaan totdat de oliebollenloop van GVAC op oudjaar verhuisde naar het nieuwe jaar, inclusief nieuwjaarsreceptie. Als GVAC-lid verschoof dus ook mijn trimloop van Eindhoven naar Veldhoven. Als alternatief voor de oudejaarsloop intussen al een paar keer deze oliebollenloop in Weert gedaan. Vorig jaar een beetje een debacle toen ik na 3 rondjes à 2km volkomen uitgeput het strijdtoneel moest verlaten. En dat terwijl ik de dames Dorie en Anja niet eens kon bij benen.
De oorzaak is inmiddels bekend (astma) en met de medicatie (Foster) ga ik er vandaag voor, om de volle 10km uit te lopen. Uit te lopen, inderdaad, want veel heb ik niet getraind de afgelopen weken. De 7,5km Kangoeroeloop van 2e Kerstdag ging me ook al niet in de kouwe kleren zitten.

Dorie en Johan gaan dit keer niet en dus moet ik alleen. Maar Reinier en Ellen blijken wel te gaan en die pik ik op zodat we samen kunnen gaan.
Ondanks dat de weer-app een zonnig Weert aangeeft is hier totaal niets van te zien. Het is koud, mistig, koud windje. Het voelt erg waterkoud aan en ik heb in gedachten mijn loopjasje al aan. Uiteindelijk toch maar niet gedaan. Ik zal me wel warm lopen met alleen die 2 T-shirts aan.... Heb ik me daar even in vergist!
Richting start kom ik Marina nog tegen, of beter gezegd, ziet ze mij en roept naar me. Ze is net klaar op de 5km in maar liefst 21:50, wat later officieel zelfs een seconde sneller blijkt. Wat een tijd voor iemand die Sarah al heeft gezien!
Voor onze start nog vlug even met Reinier en Ellen op de foto. De andere GVAC-ers zullen wel ergens vooraan in het startvak staan. Jammer voor de groepsfoto. Het zijn overigens niet de GVAC-ers die ik normaal gewend ben hier. Dus niet Giel en Kitty en dochter Janneke, geen Suzanne, Inge en Ruud, maar wel Jeroen, Karin, Piet en zoon Stef die eigenlijk half GVAC-er is, Rinie, Perry en Jürgen.

Na het startschot duurt het nog 9 seconden voordat wij de streep passeren en natuurlijk gaat het mis met mijn horloge. Ik druk hem nl. weer uit als we de streep passeren. Die 9 seconden staan vast en pas een minuut later kom ik er pas achter en zet ik heb alsnog nog een keer aan. Nou ja, mijn nettotijd zal dus 9 seconden minder zijn dan de officiële chiptijd.
Ik volg ergens achteraan in het veld de mensen voor me. Het liefst wil ik de 10km binnen het uur afwerken maar ik moet rustig starten en dat is hier achter in. Reinier en Ellen gaan voor een kilometertje per uur minder en lopen achter mij. Heel voorzichtig ga ik de eerste (te) snel gestarte deelnemers voorbij. Ik sluit aan bij een dame in roze maar die is daar blijkbaar niet van gediend en meteen al gaat de versnelling erop. Bij de doorkomst na de eerste ronde merk ik al dat ik te ver onder de (1e) ronde tijd zit en dus haak ik af en ga in eigen tempo verder. De 2e ronde is amper begonnen of de eerste loper dubbelt me al. Deze ronde gaat nog onder de 12min. Het gevolg is dat in de 3e ronde al vermoeidheid voelbaar wordt. Ook logisch na zo weinig training. Nog maar een tandje terug, jog tempo. Ik zie de roze dame heel langzaam van me weg lopen.
De 4e ronde en nog een "oudere" man voor me in lager tempo dan van mij. Maar als ik ga passeren gaat zijn tempo weer omhoog. Zal toch niet waar zijn? Ik hou mijn eigen tempo maar aan en na een paar honderd meter haakt hij toch maar af. De doorkomst naar de laatste ronde. Ik ben de 12 min. inmiddels al dik gepasseerd. 100m verder hoor ik Reinier omgeroepen worden. Alleen Reinier. Dat lijkt erop dat Ellen is afgehaakt. En inderdaad. Een paar honderd meter verder komt Reinier me al voorbij. Erop en erover. Ik zie hem meteen uit het zicht verdwijnen.
Ik schat zo ongeveer in waar de laatste kilometer moet ingaan, tijd om mijn laatste restjes energie te gaan verbruiken. Intussen hoor ik achter me gehijg naderen. In een bocht vang ik nog net de glimp op van de "oudere" man die ik eerder heb ingehaald. Maar ik begin aan mijn laatste kilometer en dus gaat het laatste gas erop. De finish is wat verder dan de ronde-klok en daarom klok ik die toch even voordat ik de laatste keer klok op de finish. Thuis wel even helemaal terugrekenen aan de hand van de chiptijd en mijn eigen tijd.
Aan de finish staan Reinier en Ellen. Ellen is na 6km gestopt, ging niet helemaal naar wens, voornamelijk tussen de oren maar dat komt wel weer goed. Met 58:20 is Reinier nog 1:31 op mij uitgelopen, maar met 59:51 heb ik het toch mooi binnen het uur gered. En netto mag er nog eens 9 seconden vanaf 😉. En omdat de start wat verderaf ligt dan de finish en de ronde-klok halverwege, ben ik er maar vanuit gegaan dat de werkelijke afstand van de ronde 2.000 meter is en de klok-start-afstand en de klok-finish-afstand 30 meters zijn. Daar is de tabel dan ook op uitgewerkt.
Met warme thee lopen we de 400m terug naar de kantine maar wat heb ik het koud, als of ik bevroren handen heb, ondanks mijn handschoenen.
Ik duik meteen de kleedkamer in. Zeker 10, 15 minuten heb ik nodig om bij te komen,voornamelijk op temperatuur komen. Mijn handen zijn verstijfd van de kou. Is het lijf na 5 minuten al wat geacclimatiseerd, de handen bij lange na niet. Gevolg is dat de, eerst overvolle, kleedkamer nagenoeg leeg is als ik eindelijk opgewarmd en omgekleed ben. Helaas te laat voor de prijsuitreikingen. Heb ik Marina daarom moeten missen.
Met een zakje oliebollen op zak gaan we terug richting Eindhoven en Veldhoven.


Foto's oliebollenloop: Otto Plantema


woensdag 28 december 2016

In de bios: Passengers


Weer een film met hoge verwachtingen.
Weer een science fiction film
Weer een net-iets-voor-mij-film
Weer een film met Jennifer Lawrence 😀
Weer een film in 3D
Ik kan mijn hart niet op, toch?

Overigens niet te verwarren met de de film Passengers uit 2008, de thriller met Anne Hathaway
Ik kan er niet om heen want ik heb al een paar keer de trailers gezien. Dat krijg je als je geregeld de bioscoop bezoekt. En de trailers beloofden al veel goeds.
In tegenstelling tot Rogue One is het in zaal 5 van Pathé een heel stuk lager volume. Tenminste, als je op normaal volume met elkaar kunt praten...

De film: Deze voldoet wel aan mijn verwachtingen. Natuurlijk, science fiction, dus fantasie is wel geoorloofd. Het verhaal is simpel. In het jaar, weet-ik-veel, reist een ruimteschip naar een nieuwe beschaving, 120 jaren verderop in het heelal, bij halve lichtsnelheid. Het ruimteschip cruiset daarom op de automatische piloot  met 5000 passagiers en zo'n 300 bemanningsleden aan boord, allen in een hyperslaap met de de bedoeling pas weer gewekt te worden als ze bijna op de plaats van bestemming zijn. Een onberekende botsing met andere ruimte lichamen veroorzaakt een storing in het automatische algehele computersysteem waardoor uiteindelijk 2 personen 90 jaar eerder uit hun slaap worden gehaald. Deze Robinson Crusoë's (heel toepasselijk als je de film eenmaal hebt gezien) proberen er het beste van te maken in de tijd die hen nog rest tot aan hun dood, zullen we maar zeggen. Tenminste als het zover komt, want er zal natuurlijk wel nog het een en ander afspelen aan boord van het gigantische ruimteschip.
Ook hier weer is het lekkere 3D. Gewoon wat extra diepte en geen onzinnige 3D capriolen. Het blijft ook altijd fascinerend hoe ze de gewichtloosheid in beeld weten te brengen. Gaat dat zien!




dinsdag 27 december 2016

In de bios - Rogue One: A Star Wars Story - IMAX 3D


Echt zo'n film die ik moet zien. In IMAX 3D lijkt me dat wel het mooiste maar ik hou niet zo van die IMAX zaal. De rugleuningen van de stoelen zijn lager waardoor je eerder tegen die dikke koppen voor je zit te kijken. En dan loopt het scherm ook nog zowat helemaal tot aan de vloer door. Mis je ook nog wat ondertitels. En dus ga ik vrijwel alleen naar de IMAX als ik VIPS doe of door de weeks overdag, als het niet druk, lees: bijna leeg is.
Voor vandaag, 3e Kerstdag kies ik het vroege tijdstip van 10 uur. Toch is de zaal al redelijk bezet, voornamelijk in de middelste regionen en natuurlijk achteraan. Ik heb nog wel een gunstige zit en ik ben op tijd want anders moet je die mensen die ook nog eens op je plek gaan zitten ook nog wegjagen...

Voor de film alvast een voorproefje van de de oorlogsfilm Dunkirk (Duinkerken). Een stukje oorlogshistorie. Het geluid staat weer eens ouderwets hard (gelukkig) maar het dreunen van bom inslagen en vliegtuig motoren doen de zittingen trillen. Dat heb ik nog maar amper meegemaakt, hier. En de film voelt nu al spannend aan. Het is helaas nog wachten tot juni 2017.
En dan is het al tijd voor Rogue One

De film: Groot IMAX-beeld en het volume van het geluid is niet terug gedraaid, Het 3D beeld is mooi, niet overdreven met net genoeg diepte om het mooi te vinden. Dus niet die overdreven dingen die uit het beeld moeten schieten en zo, maar mooie dieptebeelden. Het verhaal is (bijna) geheel los van de voorgaande Star Wars geschiedenis. Tenminste, je  kunt gewoon van de film zonder iets van voorgeschiedenis van Star Wars af te weten. Het verhaal is zonder meer boeiend en spannend, uiteraard in de termen van science fiction. De lengte van de film verveelt niet en is zelfs te kort want hij is nog niet afgelopen, oftewel een vervolg is gegarandeerd. Het verhaal draait natuurlijk over goed en kwaad, macht en vernietiging en uiteraard met een vrouw in een belangrijke rol. Ook nu heb ik de kritieken niet van te voren gelezen maar dat ze lovend zijn kan ik alleen maar beamen. Zonder meer een geweldige film en binnenkort nog een keertje 2½ uur uit moeten zitten zou ik niet als straf ervaren. Maar het mag gezegd worden, de gedoodverfde Starwarsfanaat zal niet echt blij zijn met de vernieuwingen sinds Disney het roer overnam. Tja, je moet toch met de tijd meegaan.



maandag 26 december 2016

Trimloop - Kangoeroeloop Vught 7,5km?

 
Inderdaad. Het is nog niet zeker welke afstand "we" gaan doen.
Ik dacht bij inschrijven aan 15km. net als vorig jaar maar Johan zegt dat dat hem niet gaat worden. Misschien zelfs maar 7,5.... Nou ja. Voor alle zekerheid maar 12km opgegeven bij mijn inschrijving terwijl de afstand er eigenlijk helemaal niet toe doet. Dan zien we ter plaatse wel wat het gaat worden.
Het is 9 uur in de ochtend als buiten de regen met geweld tegen de ramen aan klettert terwijl de wind stevig om het huis huilt. Poehee. Maar eens even de weer-app checken.... De voorspellingen zijn niet zo best. In Vught is het vanmiddag weliswaar niet koud, maar de app geeft bewolkt en harde wind, kracht 5 aan, en dat is hard oftewel koud! Ik besluit nu al dat ik met jasje aan ga lopen.
Tussen 12 en kwart over 12 pikken Johan en Dorie me op. Het weer is intussen omgeslagen, d.w.z. omgeslagen naar de goede kant. De zon schijnt volop. Alleen waait het nog steeds. In Vught aangekomen waait het misschien nog erger dan onderweg. Ondanks dat de zon volop schijnt maakt de wind de gevoelstemperatuur toch koud. En daar ben ik nu eenmaal erg gevoelig voor. En daarom gaat toch de windjack aan, ondanks dat er nog zat korte mouwen en blote benen rondhuppelen..
Even nog een selfie met de startopstelling op de achtergrond om als verjaardagsfelicitatie naar André te sturen via Facebook. Vrijbuiter André is vandaag namelijk 74 jaar geworden.


Na het startschot duurt het lang eer we onder het startdoek doorlopen. Komt natuurlijk door de zandloperstart. Maar daarna kunnen we dan ook meteen doorlopen, tot aan de poort. Nog even een oponthoud maar daarna kunnen we gewoon vooruit. Na de afscheiding van 5km is het wel een stuk rustiger en na de afslag 7,5km nog meer. Het pad hier is wel heel erg smerig. Het is verharde weg maar er ligt een laag modder op en her en daar zitten er gaten in de weg. Het tempo van het peloton daalt en wij zigzaggen  overal tussendoor. Na alles komt een eind en uiteindelijk gaan wij van de weg af het bos in. Het bospad is wat beter te belopen en Dorie trekt goed door. Ten minste, ik moet er best wel voor werken om haar bij te houden. Het is toch niet de ademhaling wat het wat bemoeilijkt maar de beenspieren die net lijken volkomen ongetraind te zijn. En dat zijn ze toch niet bepaald. Het duurt even en dan ben ik weer op dikte en kan ik het tempo volgen. Op pakweg 4km komen we bij de brug over het kanaal. Die gaan we niet doen, was tevoren al afgesproken. In plaats daarvan gaan we voor de brug de weg af terug het bos in en van daaruit na wat gezigzag komen we weer uit bij het kanaal. Dorie loopt namelijk nu liever over zandpaden dan verharde wegen vanwege haar blessure aan haar hak.We zien de lopers aan de overkant van het kanaal lopen. Wij lopen nu parallel in dezelfde richting, wind in de rug. Het is wel goed uitkijken op dit karrensporenpad, Eén keer verzwik ik mijn voet behoorlijk maar kan nog gewoon door. Uiteindelijk komen we uit bij de volgende brug waar de andere lopers het kanaal weer terug oversteken. Wij sluiten weer aan op het originele parkoers op de plek waar ik in de zomer nog de trail heb gefotografeerd. Van hieruit is het nog een 800 meter, volgens de verkeersregelaar. We lopen niet meer om het gebouwtje naast de baan heen maar nu rechtstreeks. Dat scheelt meteen wel een paar honderd meter. Nog even 300 meter op de baan en dan is editie 2016 een feit.
De tijd 49:08, ook op de GPS van Dorie. Afstand, volgens Dorie 7,37 en volgens Johan 7,44 en daarom hou ik voor de statistieken maar 7,4km aan. Goed voor 9km/u.



Energie en gewicht

Elektriciteit:
Stand = 153.317 Verbruik = 102kWh (+22) [14,6kWh/dag]
De eerste week waarbij alle kerstverlichting heeft gebrand. De buitenverlichting wel nog op de klok behalve 24 en 25 december ook de hele dacht en nacht. Ook was het weer tijd voor wat extra wasmachines.
Het zal nog een week wat meer verbruik zijn, ook vanwege vakantietijd en daarna zal het langzaam gaan afnemen. Ik verwacht in week 2 van d017 het verbruik weer normaal, rond de 54kWh per week

Gas:
Stand = 29.401 Verbruik =58m³ (+8) [8,3m³/dag]
Na een week van nog geen echte winter maar wel best wel vies koud door nattigheid en wind hebben we de verwarming toch zo nu en dan een graadje warmer gezet, puur voor de behaaglijkheid. Maar het heeft alleen de maandag 's nachts nog gevroren.

Gewicht = 82,3kg (+0,4) 
Kerstmis en na een hele dag eten, eten en eten uiteindelijk toch maar 400gram gestegen in gewicht...Hm. Valt best mee, toch?

donderdag 22 december 2016

In de bios - Why Him

Voor (pas) de 3e film van deze maand spreken we af om vandaag naar "Passenger" te gaan. Maar ik heb pas vernomen dat Mitch en moeder Toos vandaag ook naar dezelfde bioscoop gaan en zij gaan waarschijnlijk naar "Why Him". Misschien leuk als wij ook daar naar toe gaan?
In ieder geval reserveert K-T ook voor dezelfde film. Daar wilde we sowieso toch ook naar toe gaan.
En warempel, in pathé komen we hen daar tegen en dus gaan we met zijn vieren in de bijna lege zaal lekker achterin zitten.


De film: Gezien de voorfilms die we hebben gezien moet het een komische film zijn met flauwe humor die precies bij mij zou moeten passen. Maar ja, in de praktijk moet dat dus nog wel blijken.
Het verhaal is in het kort dat dochterlief, studerend in California, ver weg van huis, er blijkbaar een relatie op na houdt waar het thuisfront niet van op de hoogte is. Kerstmis is de uitgelezen mogelijkheid om de ouders op de hoogte te brengen, maar dan wel meteen in California. Zo gezegd zo gedaan, maar dat pakt toch heel anders uit dat iedereen van elkaar verwacht. Het geeft de nodige spanningen wat juist door de verschillende karakters behoorlijk komisch over komen. Het is wel de humor die mij erg ligt en ik hen daarom ook erg genoten van deze film en zou zo nog een keer gaan.
Maar toegegevven, niet iedereen is gecharmeerd van deze onderbroekenlol zoals bijvoorbeeld de kritische review van IGV Benelux terwijl die van de Volkskrant weer een stuk milder is.
Ach ja. Smaken verschillen, zullen we maar zeggen....




maandag 19 december 2016

Energie en gewicht

Elektriciteit:
Stand = 153.215 Verbruik = 80kWh (+16) [11,4kWh/dag]
Deze week heeft de kerstversiering al bijna de hele week aangestaan. Dus ook de nieuwe LED snoeren op de schutting. Eind van de week is er nog wat meer bijgekomen. De stijging in het weekverbruik is natuurlijk heel logisch. Echter vergeleken met vorig jaar rond dezelfde tijd is het wel bijna 25kWh minder! Dankzij die LEDs volgens mij.

Gas:
Stand = 29.343 Verbruik =50m³ (-7) [7,1m³/dag]
We hebben weer een zachte week gehad maar als dat vocht maakt het niet bepaald comfortabel waardoor we de thermostaat wel eens een graadje hoger hebben gezet.

Gewicht = 81,9kg (+0,5)
Mwa.... Hoewel ik met 2 trimlopen op 1 dag wel gedacht had op hetzelfde niveau als vorige week uit te komen. Eigenijk dus een tegenvaller. Met de komende feestedagen en de vele vrije dagen die me te wachten staan zal er wel degelijk rekening mee gehouden moeten worden dat het gewicht een tijdelijke toename zal laten aanzien......

zondag 18 december 2016

Trimloop - Nightrun: 4,3km

Voor de 2e keer vandaag in voorbereiding voor een trimloop.
Nou ja, trimloop. Noem het maar een fun-run. De Nightrun van Runnersworld Eindhoven, gehouden rond de Karpendonkse plas in Eindhoven. De start is vanaf de EA atletiekbaan.
Samen met Marcia en Luuk vertrekken we op tijd. Er is alleen een voorinschrijving geweest voor max. 150 deelnemers. Vanaf 18:30 kunnen we onze spullen ontvangen.
Nog voor die tijd staan we al op de parkeerplaats van de atletiekbaan. We zijn niet de eerste want er staan al een paar auto's helemaal aan de wegkant geparkeerd. Wij niet. Wij gaan zo dicht mogelijk bij de ingangspoort staan en een minuut later staan ook de andere auto's hier.
Het is donker rondom de baan maar er van uitgaande dat we in de kantine moeten zijn lopen we meteen naar boven. Daar wordt op een tafel onze spullen die we gaan krijgen uitgestald. Dat zijn een LED hoofdlampje, een klein rood knipperlampje of gele lichtgevende armband naar keuze en dan een hoop glowsticks die een tijdje licht geven zodra je ze een beetje gebroken hebt.


Langzaamaan wordt het wat drukker maar echt overvol wordt het niet. Dat komt de onderlinge gezelligheid wel ten goede. Als het bijna half 8 is gaan we gezamenlijk naar beneden, naar de start/finishlijn van de atletiekbaan. Joop Broeders geeft nog even uitleg. We lopen met zijn allen eerst een rondje op de baan en gaan dan de baan af voor een parkoers rond de Karpendonkse plas. Bij terugkeer op de baan lopen we nog een volle ronde op de baan om na de finishlijn te stoppen. De afstand bedraagt 4,3km. Het lopen is op eigen risico en voor de veiligheid zal er wel een fietser als voorrijder voorop gaan. Én.... het is geen wedstrijd maar een fun-run. Dus ook geen tijdregistratie of prijzen of zo....
En met een klap met het klapbord worden we weg gestart.

Marcia, Luuk, Bianca, Helma en ik, samen voor de start
We hebben al afgesproken dat we, Marcia, Luuk en ik, samen zullen lopen. Al gauw lopen we ergens achteraan. Niet helemaal want er zijn er nog een aantal achter ons die niet dichterbij komen. We gaan niet hard maar toch halen we onderweg toch stiekem wat lopers in. Luuk wil best wel harder maar dat mag hij pas als we weer terug op de baan zijn. Of ik ook ga sprinten als we op de baan terug zijn.... "Nou nee. Ik zal wel proberen wat harder te lopen maar om te sprinten, nee, opa kan jou dan echt niet bijhouden....".
Intussen hebben we weer wat mensen ingehaald en we naderen de ventweg langs de rondweg weer. Als we bijna bij de atletiekbaan zijn geef ik Luuk aan dat we alvast wat sneller mogen. Eenmaal op de baan geef ik hem het sein dat hij weg mag en dan gaat hij in een echt sprint er vandoor. Ik volg op gepaste afstand maar ondanks dat het donker is zie ik wel dat na 200m. zijn echte snelheid er toch ook uit is. Ik kom toch zeker nog geen 10seconden na hem over de finishlijn, in 25:52 (=9,97km/u) en niet eens zo uitgeteld als hem. Marcia volgt op 38 seconden na mij.
De verzorgingspost is in de kantine en die is heel anders dan wat we normaal gewend zijn na een trimloop. Iedereen krijgt namelijk.... een hamburger. En die gaat er wel in. Bij mij in ieder geval wel.




Trimloop - Sylvesterloop Heezerenbosch: 9km

Ik ben weer vroeg op pad naar Heeze. Vorige keer kon ik ook nog op de camping zelf parkeren. Scheelt weer een stuk lopen van het parkeerweiland. En ik ben niet eens de eerste om half 10. Nee Haroldinio blijkt zelfs al een half uur eerder aanwezig te zijn. Op de fiets nog wel, omdat hij stukken aan zijn auto heeft.
Het lijkt niet zo druk als vorig jaar en na later zal blijken klopt dat ook. Waarom? Onbekend. Aan het weer kan het niet liggen. Daar is het te zacht voor en lekker droog en nauwelijks wind. Er lopen weer genoeg korte broeken rond in ieder geval. Ook het aantal GVAC-ers is niet opvallend maar er zijn er wel genoeg voor de groepsfoto.


Mijn afstand is gewoon de 9km. Met 15km. ben ik toch te lang onderweg en dan is iedereen al weg als ik moet binnen komen. Trouwens, 9km is sowieso al lang genoeg. Ook voor Joke en Gemma.
Omdat ik helemaal achteraan gestart ben ga ik na bijna een kilometer Joke voorbij.
De kilometers hangen aan de bomen langs de kant van de weg. Ik heb daarom niet zo veel vertrouwen in de nauwkeurigheid er van. Helaas gaat er iets mis met de tijdwaarneming. Mijn tijdwaarneming dan wel te verstaan. Om de een of andere reden is mijn gestopt na de 2e tussentijd, die op het 2e km-bordje, op 11:50 waarbij de 1e km nog in 6:05 ging en de 2e in 5:45. Gek genoeg heb ik de tussentijden onderweg wel gezien en die verschilden nogal per "kilometer". Enfin, de eindtijd van de organisatie is 53:26 en dat zal "netto" wel 5:20 geweest zijn. Dat is dan toch 17 tot 23 seconden langzamer dan in 2015.
Maar wel weer snel en goed hersteld voor wat betreft de ademhaling.
Waarom dan langzamer dan vorig jaar? Gewoon, conditiegebrek....


Onderste 2 foto's: Connie Sinteur Fotografie


zaterdag 17 december 2016

Vrijbuiters - Laatste training in 2016

We zijn maar met zijn vieren vandaag. En dat is toch nog 2x zo veel als vorige week zaterdag. Toen was er alleen Riet die Herman eens flink afbeulde, tenminste, als je Herman moet geloven. Maar vandaag zijn wij er ook weer bij, Dorie en ik. De wandelaarsgroep is steevast een stuk groter de laatste tijd, met Rinie, André, Jan, Jos, Annie, Germaine en ook Carla.
We doen de gebruikelijke stops 1 en 2 en op 3 rennen we dit keer alleen maar wat estafette heen en weer. Met vieren betekent dat ik naar de Riet naar een verderop getrokken streep rent en daar aangekomen rennen Dorie en Herman terug naar mij. Ik op mijn beurt weer naar Riet en daarna zij weer terug naar Dorie en Herman en zo een paar keer heen en weer. We wandelen en dribbelen weer tot de volgende oefenpauze, voor squats, lunges voorwaarts en zijwaarts en daarna een kleine 400m. dribbelen in tempo en dan wandelen we weer terug het bos in. We dribbelen nog wat, rekken en strekken en eenmaal weer terug bij de kantine de laatste ademhalingsoefeningen voor vandaag en dan aan de koffie. Volgens de Endomono-app op mijn smartphone hebben vandaag 4,3km. afgelegd.
Omdat ik vanmorgen boodschappen heb gedaan, heb ik ook maar meteen een tulband cake meegenomen als traktatie. Zo maar.
Volgende week zaterdag is de dag voor Kerstmis en de week erop is het oudjaarsdag. Er is daarom besloten om dit jaar niet meer in actie te komen. Dat wordt dus pas weer op zaterdag 7 januari 2017. En iedereen strak in het pak want dan moeten we weer op de foto!

Het weer: droog, windstil en pakweg een graad of 6. Het voelt niet zo koud aan. Wel vochtig.



donderdag 15 december 2016

Weer terug naar het ziekenhuis: apneu (2)

Hoe is de nacht in het logeerbed verlopen? Nou, bepaald wel anders, ja. Normaliter kan ik zowat in elke houding wel slapen maar nu die sensor in mijn neusgaten zit en die draden en buisjes op mijn gezicht geplakt zitten, is het liggen op mijn zij toch een heel andere gewaarwording. Mijn hoofdkussen drukt de sensor zowat mijn neus uit of op zijn minst helemaal scheef. Dat zal de metingen niet helemaal goed doen, ga ik vanuit. En dus wordt het een op-de-rug-lig-slaapje.
Het is dat ik de vragenlijst gisteren voor het slapen gaan al heb ingekeken. Daarom weet ik ook dat ik moet noteren hoe laat ik elke keer wakker ben geweest en hoe laat ik in de ochtend wakker ben geworden.
Om 01:54, door de neus sensor en om 05:00, 06:00 en uiteindelijk om 06:15 omdat mijn biologische klok het wel welletjes vond op de logeermatras....
Dan maar opgestaan en alle apparatuur van mijn lijf af gehaald. Dat gaat niet zo gemakkelijk als gedacht. Die pleisters/tape zijn een stuk krachtiger dan de rollen ducktape die ik in voorraad heb. Eenmaal alles keurig verwijderd kan het het koffertje nr.2 in. Wel nog het vragenlijstje invullen en die kan bovenop de apparatuur, deksel dicht en klaar om terug te brengen.
Geen haast. Ik kan nog gerust een ontbijtje nuttigen voordat ik weer op weg moet naar het MMC.


Eigenlijk is dit de 19e keer dat ik dit jaar naar het ziekenhuis moet. Ik weet niet of dat meetelt want ik hoef eigenlijk alleen mijn koffertje af te geven. Denk ik.
En zo sta ik om bijna 10 uur weer op de parkeerplaats van het MMC in Eindhoven.
Nu hoef ik alleen nog maar naar 041 te gaan en dat ligt op de begane grond.
Het ziekenhuis is weer in bedrijf. Het is drukker. Aan de balies in de entree hal worden weer mensen geholpen. Ziekenhuis personeel loopt rond. Alleen de piano staat nog te rusten.
Ik volg de bordjes weer tot de balie van 041. Die is bezet en ik wacht als 2e in de rij. Het duurt (uiteraard) weer langer dan verwacht. Achter me is inmiddels een lange rij ontstaan. Ik zie door de deur achter de balie dat een medewerkster in de gaten heeft dat het opeens drukker is geworden en ze loopt naar de balie, klaarblijkelijk om de boel te ondersteunen. Een van de mannen uit de rij heeft dat in de smiezen en als een speer rukt hij zich uit de rij en is nog eerder aan de voorkant van de balie dan de medewerkster aan de achterkant. Maar de medewerkster kijk langs hem heen naar mij en weer tot hem: Een ogenblikje meneer....". Nou gaan we het krijgen! En nu naar mij: "Komt u alleen dat koffertje terug brengen? Dan kan u dat nu meteen aan mij geven. Vragenlijst zit in het koffertje? Oké, dankuwel....." En weg ben ik. Toch nog eerder. En op de betaalautomaat van de parkeerplaats ben ik nog mooi binnen de 15 minuten gebleven en ik hoef dus niet te betalen.
Het is nu alleen nog wachten op de uitslag. Wanneer? Geen idee.



woensdag 14 december 2016

Alweer naar het ziekenhuis - apneu (1)

Vandaag voor de 18e keer dit jaar naar het ziekenhuis. Dit keer het MMC in Eindhoven. Gelukkig niet voor een behandeling maar t.b.v. de voorbereiding van een apneu-test.
Eén van de oorzaken van mijn chronische vermoeidheid, naast de constatering van astma, zou ook wel een kunnen liggen aan apneu. En inderdaad, ik blijk 's nachts geregeld weleens te stoppen met ademhalen. En doe ik dat niet dat zaag ik hele bossen om met mijn kettingzaag-gesnurk. En als dan blijkt dat ik 's morgens na het ontwaken nog niet ben uitgerust, dan zou dat wel eens op apneu kunnen duiden. Zou... En daarom wil de longarts hier nog een onderzoek aan wijden.
En nu sta ik hier om kwart over 6 's avonds al op de parkeerplaats van het MMC in Eindhoven.

Binnen in het ziekenhuis is het anders dan dat ik gewend ben. Het is rustig, erg rustig. Slechts 1 dame achter de informatiebalie, werkeloos, schijnbaar lusteloos of verveeld bladert ze door een tijdschrift of document. De piano staat er verlaten en stilletjes bij.
Ik moet naar 900. Dat zal wel op de 9e verdieping zijn, controleer ik op de informatiezuil. Inderdaad. Richting liften. Uiteraard. En het is nog steeds rustig. Bijna niemand aanwezig.
Ik stap in de lege lift en op 3 stapt er nog iemand in. We kijken elkaar beleefd aan en zwijgen. Op de ping van 9 stap ik uit. Ik volg het bordje 900.
Het is hier zo nog stiller dan in de rest van het ziekenhuis. Ik loop de gang van 900 in. Het ruikt naar ziekenhuis eten. Natuurlijk. Het is ook etenstijd, of geweest. Al lopend kijk ik links en rechts door de openstaande deuren  de kamers in. Overal zie ik in pyjama's gehulde personen, bedekt met kabels en snoeren.  Natuurlijk. Die moeten hier proefslapen. Ik gelukkig niet. Als het goed is wordt mijn slaap T-shirt behangen met, ik weet nog niet wat, en kan ik gewoon thuis gaan proefslapen.
Halverwege de gang is een balie waar 2 verpleegkundigen druk in de weer zijn. Of ik voor de test kom? "Ja, inderdaad, maar ik ben wel erg vroeg, 5 voor half 7 i.p.v. 10 over half. Voor alle zekerheid op tijd vertrokken vanwege het verkeer....", antwoord ik. "Dat zal dan wel de reden zijn dat uw voorganger er nog niet is. Als u wil mag u nu al....". Natuurlijk, dat laat ik me geen 2x vragen. Ik kan er maar van af zijn, toch?

We stappen een slaapkamer in. Het bed is afgeladen vol met koffertjes. Het is erg krap. Even nog wat gegevens controleren en noteren. Alweer, elke keer weer. Alles klopt.
Wat ik weeg? 82kilo met een smile 😀.
Lengte? 1,75m.
Nekomvang? 41-42cm....? Nee, hoor. Daar koop je je overhemden op. Is maar 40cm.
Bloeddruk wordt opgemeten (even niet praten!) 138/89. Klaar om te beginnen.
Ik heb mijn T-shirt al aan waar ik straks in ga slapen.
De verpleegkundige hangt er wat kastjes aan, plakt de buisjes en kabeltjes op mijn T-shirt. Nog een kastje om mijn pols en een sensor om mijn linker middelvinger. Die moet ik thuis zelf nog vast plakken. En dan nog een sensor in mijn neus waarvan de buisjes en draadjes achter mijn oren langs weer aangesloten worden op het kastje aan mijn T-shirt. Maar die sensor mag ik thuis zelf indoen. Ik hoef daar niet zo mee over straat. En overigens gaat het kastje op mijn T-shirt pas vanavond om 10 uur vanzelf aan. Ik kan gewoon naar bed gaan zoals anders, 10 uur, 11 uur, maakt niet uit. Gewoon alcohol drinken als ik dat ook zou doen. Kortom, net doen als altijd. Nou niet helemaal. In de "handleiding" die ik eerder al kreeg staat wel dat ik niet in buurt van iemand moet slapen die ook snurkt want dat zou de test beïnvloeden. (de microfoon in het kastje pikt dan andermans gesnurk op, zou ik dat niet doen). En ja, ik ben niet de enige die hevig snurkt in ons 2-persoons bed. En daarom heb ik thuis, op de logeerkamer mijn tijdelijke slaapplaats alvast ingericht.
Eén van de koffertjes op het bed is voor mij om mee te nemen. Nummertje 2. Of ik morgenvroeg zelf alles van mijn lijf af wil halen en in dit koffertje wil doen. Niet vergeten de vragenlijst in te vullen en dan uiterlijk om 10 uur 's morgens de koffer op 042 (begane grond) weer in te leveren. 12 over half 7 en ik sta weer bij de auto op de parkeerplaats. Heb ik zo toch mooi heel wat tijd gewonnen!

En 's avonds thuis begint om 10 uur het ander ritueel voor het slapen gaan. Het kastje aan de pols aansluiten op de sensor om mijn linker middelvinger en de boel vast tapen.En last but nog least, de sensor in mijn neus en de buisjes en draadjes over mijn oren heen aansluiten op het kastje op mijn borst en alle buisjes en draadjes vastplakken. Ook op mijn gezicht. Poeh. Dat voelt alles behalve comfortabel.
Maar goed. Tijd om uit logeren te gaan in mijn eigen huis....


maandag 12 december 2016

Energie en gewicht

Elektriciteit:
Stand = 153.135 Verbruik = 64kWh (+6) [9,1kWh/dag]
Deze week is de kerstversiering aan gegaan. Ondanks het toch veelvuldig gebruik van LED zal het verbruik de komende weken gaan toenemen. De buitenverlichting is nog niet eens aan geweest.

Gas:
Stand = 29.293 Verbruik =57m³ (-12) [8,1m³/dag]
Nachtvorsten zijn halverwege de week weer verdwenen maar het waait toch stiekem stevig, daarom toch frisjes ondanks temperaturen tegen de dubbele cijfers aan.

Gewicht = 81,4kg (-0,6) (opname een dag later vanwege weekendje Houffalize)
Het is toch echt waar maar weliswaar een dag later gewogen (op dinsdag) maar toch weer ruime een halve kilo minder....



Houffatrail - Weekend Houffalize dag 3: de terugreis

Is dat zo bijzonder, de terugreis?
Nou nee. Normaal gesproken niet. Maar was is normaal.
Nu heb ik 7 jaar lang een Renault Scenic uit 1999 gereden met een reserveband aan boord.
Sinds september van dit jaar overgestapt op zijn grote broer, een Grand Scenic uit 2007, maar dan zonder reserve band. Dat is modern, ruimte besparend. En dat voor een veel grotere automobiel.
Enfin, nadat we het huisje weer spic en span hebben, gedurende een uurtje wat hebben gekaart in afwachting van de eigenaar die de laatste afrekening komt doen, is het iets na twaalven eindelijk zo ver dat de reis naar huis kan beginnen.
Nog geen honderd meter gereden en ik voel dat het stuur abnormaal trilt. Lekke band vóór? Stoppen, uitstappen, checken, nee, alles in orde. En overigens geeft het display op het dashboard geen lekke band aan. Maar opnieuw onderweg voelt het helemaal niet goed. Ligt toch niet aan het slechte wegdek. Volgens Reinier lijkt het van rechtsachter te komen. En ja hoor! Of beter nee, hè.... Een lekke band. Rechts achter.
En ik heb dus géén reserve band maar zo'n hulp setje.
Nu weet ik wel hoe ik een band moet verwisselen, maar herstellen met zo'n compressortje met een flesje troep.... nog nooit gedaan.
En dan begint het:
Eerst alle, ja alle bagage eruit. Gelukkig regent het niet.
Krik, compressor, banden-herstel-middel eruit, handboekje erbij en eerst maar eens lezen.
Hup de krik eronder en omhoog tot het wiel vrij komt.
Ellen ontdekt een steentje midden tussen de profielen. Inderdaad heeft een scherpe steen zich helemaal in de band gedrukt. De enige plek waar ik op stenen gereden heb is de oprit van het huisje waar we verbleven. Niet zo'n beste oprit, dus...
Compressor aansluiten op het aansluitpunt onder de achterbank.
En dan het witte spul... "Ik wil niet vervelend doen, maar de uiterste houdbaarheidsdatum is 2011...", aldus Ellen. Maar ik heb geen keus. Eerst nog maar een schudden zodat het goed door elkaar zit. Of dat wat uitmaakt weet ik niet. Even nog uitzoeken hoe het slangetje van de compressor op de autoventiel moet. Gelukkig is Ellen daar wat meer bedreven in en dan is het alleen nog maar het potje op de compressor schroeven en de aan-knop indrukken.
Het werkt! Nu nog 5-7 minuten laten draaien, tussen de 1,8 en 3,5bar.
Ik begin de auto weer in te laden.
Er zijn zo'n 7 minuten verstreken als we op ongeveer 2,5bar zitten. Dat moet goed genoeg zijn.
Maar duidelijk sissend ontsnapt er weer lucht uit het gat van de steen, die we er gewoon in hebben laten zitten. We spreken af dat Dorie en ik naar een bandencentrum rijden, die de eigenaar van het huisje bij het ons voorbij rijden aan haar heeft uitgelegd. Misschien halen we dat wel als de andere passagiers niet in de auto zitten. En dus gaan wij vlug op pad. Maar einde links en bij het volgende dorp voorbij het centrum rechtsaf, in termen van de Ardennen, dan ben je zo 10-15km. verder.
Even stoppen langs de weg. Banden check. Hard. Gelukkig. En hij sist niet meer. Natuurlijk niet. Het wiel moet eerst een tijdje ronddraaien zodat de troep het gat dicht. Dorie ziet een man in een tuin aan het werk. De enige levende ziel die we tot nu toe gezien hebben, afgezien van de eigenaar van het huisje dan. Maar het is geen goed nieuws want alles is gesloten op maandag. En dus maar weer terug richting de passagiers die we helaas niet meer tegenkomen. Even Johan bellen heeft geen zin want zijn telefoon ligt bij mij in de auto, het nummer van Reinier heb ik niet en Ellen heeft geen buitenlanddekking, dankzij T-Mobile. Telefoonnummer van Reinier opzoeken in de telefoon van Johan dan? Mis, Dorie weet de code niet om in zijn telefoon te komen. Maar dan gaat de telefoon. Reinier belt mij,want hij heeft wel mijn nummer. Ze zijn een weg eerder afgeslagen en hebben ons voorbij zien rijden. Wij weer omdraaien en al bellend navigeren we naar de plek waar zij ons voorbij hebben zien komen.
Bandencheck. Oké.
We spreken af om eerst maar naar La Roche te rijden op zoek naar een garage of bandencentrum maar eenmaal daar lijkt het ook hier dat maandag Sabbat is. Alles is dicht. Dan maar binnendoor naar huis, max. 80km/u. Eenmaal stoppen we onderweg nog naar iets wat op een garage c.q. bandencentrum lijkt maar na de gesloten poort en verlaten bedrijf te hebben gezien is voor ons de kous af. Ze zijn hier gewoon 's maandag allemaal dicht. We rijden naar huis met 80km/u, binnendoor en af en toe de bandencheck.

Lang verhaal kort....
De weggetjes binnendoor hebben we niet lang volgehouden. De Tom-Tom instellen op "vermijd de snelwegen" houdt blijkbaar in dat ook de 80km-wegen worden vermeden. Zo rijden we onderhand zelfs op karrensporen door weilanden, zo lijkt het, met wegen amper geschikt voor 1 voertuig tegelijk, zo smal. Nee, hier zijn we uiteindelijk toch maar van afgestapt en dan toch maar over de snelwegen, maar dan met 80km/u. Dat is wèl een hele onderneming. Geen enkele vrachtwagen die zich aan de 80km/u houdt en die mij daarom luid toeterend voorbij komen. Maar mijn toeter doet het ook!
Het is wel langzaam, 80km/u met een gewone auto op een autosnelweg waar je 120km/u mag en waar niemand zich aan houdt. De verwachting dat we rond kwart over 2 weer terug in Veldhoven zouden zijn loopt helemaal in de soep. Met nog 1 pitstop t.b.v. bandencheck en wat sanitaire stops rijden we maar helemaal door naar Veldhoven. Nog net geen 5 uur en in de beginnende schemering staan we eindelijk weer op mijn parkeerplaats.... Pfff, wat een lange reis maar wel blijk dat we er zijn. Als de band erger kapot was geweest dan zouden we er nog lang niet geweest zijn, ondanks dat ik pechhulp in het buitenland heb.

Toch maar zo vlug mogelijk achter een reserveband aan gaan, want dat is wel zo prettig.....



zondag 11 december 2016

Houffatrail - Weekend Houffalize dag 2: de trail, 10km.

Voor de 50km-start van Johan en Reinier zijn we al vroeg op pad. In het pikkedonker is het lastig rijden langs die slingerende onverlichte wegen met aan de ene kant een rotswand en aan de andere kant een eind omlaag. En de weg is nat, erg nat, maar het vriest niet, gelukkig...
Ook bij de start is het donker. In de catacomben van het hotel heerst nog een serene rust. Opvallend, al die atleten die klaar staan voor een zware tocht over 650km waarvan het eerste uur ook nog eens in het donker en bijgestaan door een verplicht gesteld hoofdlampje. Er is maar weinig van spanning of zenuwen af te lezen.
Buiten is het donker, aardedonker. Als er afgeteld wordt is na ""trois-deux-un..." de start een feit. Een stoet van op en neer dansende hoofdlampje paradeert voorbij en op de terugweg naar het huisje zien we diezelfde lampjes in polonaise hoog boven ons hoofd voorbij gaan, bezig aan de beklimming naar 120m hoogteverschil in de 1e kilometer dien ons over een paar uur ook te wachten staat.
Maar eerst nog maar eens terug in bed om goed uitgerust aan onze start van 10km om half 2 te verschijnen.


Het startgebied puilt uit van de, veelal foutief en/of asociaal geparkeerde auto's. Toch rijden we nog de parkeerplaats op. Je weet maar nooit. Het is wel wat manoeuvreren met de Grand Scenic maar we hebben geluk want we mogen de plek innemen van een deelnemer die zijn wedstrijd al achter de rug heeft.
Bij de finish zien we hoe de deelnemers de laatste obstakel nemen, een steile afdaling, nou ja afdaling, het is gewoon een stukje ravijn, bijna loodrecht omlaag. Helaas zijn we net even naar binnen als Marjolijn en Evert finishen. Hun 25km is vanwege de jacht totaal gewijzigd en is daardoor wat korter geworden maar ze hebben het wel binnen de 3 uur geklaard.


Johan belt. Ze hebben het zwaar en Reinier is een keer gevallen. Ze stoppen op de verzorgingspost op 37km. Dat is vlak bij de parkeerplaats. Die zien we niet meer voordat wij moeten starten.
En dan is het aan ons. Nog even samen op de foto en dan zijn ook wij op pad.
Het parkoers aan de start is niet helemaal meer zoals het moet zijn. De slagboom is dicht en er staan auto's midden op de weg geparkeerd en dus zwermen we er om heen, over een hekje een, door de blub. Ikke nog even niet. Ik loop nog wel even over de weg. Iets om maar net zo snel als de rest.
Op advies van Marjolijn zijn we niet, zoals we gewend zijn, helemaal achteraan gestart maar redelijk vooraan omdat we anders bij het begin van de eerste beklimming meteen in de file komen te staan. Met een singletrack omhoog zal dat dus behoorlijk gaan ophouden. En ze heeft goed geadviseerd want we hoeven amper te wachten.
De stijgingshoek valt reuze mee, hoewel het wel lang is. Toch hoeven we nog niet te wandelen.
Ik heb het parkoerskaartje van tevoren verkend en dus weet ik dat we na een dikke 2 kilometer op het hoogste punt van het parkoers zijn. Daarna is het feitelijk veel omlaag en ook wel wat omhoog en omlaag maar over kortere stukken. Oh, wat zal ik me daar later toch in vergist hebben....


Maar nu gaat het nog lekker. Ik voel me wel in mijn element en de afdalingen gaan me weer lekker. Ik hoef tijdens de afdalingen niet bij Dorie te blijven en zal gewoon op zijn tijd even wachten en wat foto's maken. We krijgen een lange en modderige afdaling. Ik stuif omlaag en loop nogal wat mensen voorbij die duidelijk moeite hebben met de glibberige modder tijdens de afdaling. Als Dorie er weer bij is gaan we weer samen verder. We zijn,volgens de GPS van Dorie, de 6km gepasseerd terwijl mijn klokje op pakweg 48 minuten staat. "Met nog maar 4km te gaan moeten we toch gemakkelijk onder de anderhalf uur kunnen blijven", denk ik nog. Maar het parkoers verandert. We krijgen te maken met stevige steile beklimmingen en dito afdalingen. De beklimmingen soms zijn steiler dan een trap en het is zoeken naar grip omdat er intussen al meer dan duizend andere deelnemers ons voor zijn gegaan. Bij de afdalingen blijf ik nu bij Dorie om met de nodige hand en spant diensten haar veilig beneden te krijgen. Ik merk dat het gebrek aan training in mijn bovenbenen merkbaar begint te worden. Omhoog gaat nu al met de handen steunend op mijn benen. Gelukkig gaat het met de ademhaling wel goed, sinds ik de astma-puffers gebruik.


We dalen weer het dorp in en we ruiken de stal, horen de omroeper, maar we worden toch nog eerst de andere kant op gestuurd en we moeten weer omhoog, steil omhoog, maar dan over een asfaltweg. Het gaat nog steeds maar het is hard werken en ik wil gewoonweg niet buiten adem raken. Daarbij is de coördinatie en motoriek van de benen wat minder als die vermoeid beginnen te raken. Boven aan gaan we weer van de weg af weer door het bos en na weer een steile glibberige afdaling komen we uit op de verzorgingspost van de 37km. Blijkt dat ook wij nog een keer naar boven zullen moeten en eveneens de steile afdaling naar de finish ons te wachten staat. En we zitten al op bijna 10km. Het wordt dus wat langer voor ons. Maar voor we aan de laatste beklimming beginnen mogen we eerst nog een weiland over steken. En weiland, tijdelijk ingericht als parkeerplaats maar door onze voorgangers intussen omgeploegd tot een waar modderbad.
Voor de laatste keer steil omhoog en dan mogen we via het ravijn naar de finish. Een deelnemer die ons pas nog is gepasseerd ligt vast op een klein vlak stukje in het "ravijntje". Ze blijkt door kramp te zijn overvallen. Maar wij trailers zijn niet zo flauw. Samen met een stel andere trailers van de 17km die inmiddels ook op de flank van het ravijn zijn gearriveerd helpen we deze dame en Dorie veilig omlaag te komen. En eenmaal beneden zetten we nog even aan om na het bruggetje te finishen. Jaja, Dorie Jansen en Jim Dieterman van Geevak, zoals de speaker GeeVeeAaSee uitspreekt. Met 1u37:51 op mijn klokje hebben we maar liefst 50 minuten over de laatste, naar later zal blijken, 4,5km.gedaan. Dat waren wel 4,5 hele zware kilometers. Veel zwaarder dan ik uit de parkoersgegevens heb gelezen. Maar wel heel erg mooi.


Na omkleden bij de auto nog even samen met Marjolijn en Evert en de rest van ons team nog wat nadrinken in het hotel. Nee, ik ben toch niet echt moe en voel me ook snel hersteld.
Voor het avondeten gaan we op zoek naar een eettentje in Houffalize. Dat valt niet mee. Alles lijkt gesloten of nog niet geopend, op een wijnbar na en dat gaat hem dan ook worden. Een wijnbar, wat betekent dat de keus aan eten nogal beperkt is. Toch slagen we er in voor ieder wat wils te vinden en weet ik intussen ook dat boullets, gehaktballen zijn, echter zijn die totaal niet vergelijken met die van vrouwlief thuis. Het is ook maar goed dat ik me aan de halve haan heb vergrepen. Die was wel goed te vreten.

Na het doucheritueel. terug in het huisje, brengen we de rest van de avond nog met voetbal op tv en een spelletje kaarten door en dan op tijd te bed, uitrusten voor de terugreis morgen. Gelukkig hoeven we pas om 12 uur het huisje te verlaten, oftewel: uitslapen.....

De officiële uitslagen van de 172 gefinishte deelnemers:
Bij de heren 60+ mooi op de 2e plaats geëindigd en zelfs als 1e Nederlander 60+ (voor wat het waard is...)

En Dorie bij dames 50+ op de 4e plek, 2e Nederlandse...