dinsdag 31 januari 2017

In de bios - Resident Evil: The Final Chapter

De eerste 4 delen heb ik thuis en deel 5 heb ik in de bioscoop gezien en dan dacht ik dat dat de laatste aflevering was. Maar nee hoor. Komt er opeens nog een aflevering met de veelzeggende titel "The Final Chapter". Oké. Dan ben ik wel benieuwd, dus.
Geen films voor mijn dochters en dus ga ik alleen. Wel al om kwart over 5 en dan zal het wel niet zo druk zijn. En ik moet wel opschieten want nu draait ie nog in IMAX 3D en deze zaal is vanaf donderdag al weer in gebruik door een andere film die op mijn lijstje staat: The Great Wall.
De grootste zaal en dan nog geen 15 mensen. Wat een luxe.... Maar wel een hele vreemde voorstelling. Ondanks dat er zo weinig mensen aanwezig zijn wordt er zo veel rond gelopen. Het lijkt wel een kindermatinee. Geen idee wat daar de reden voor is.

De film:
Ik heb niet even de laatste film bekeken om er weer in te komen maar het  hoeft helemaal niet. We gaan helemaal terug naar waar het allemaal begon en hoe het zover gekomen is. En dan is ze er weer Milla Jovovich alias Alice. In een woest en vernietigd landschap. Waar naar toe? Uiteindelijk terug naar waar het allemaal begonnen is. De Hive in Racoon City. Daar waar al de leiders van Umbrella diep ingevroren zijn in afwachting van betere tijden, terwijl de wereld wordt opgevreten door zombies. Ondoden ontstaan door misbruik van het T-virus. Onderweg ontmoet ze nog een groep strijders en samen weten ze binnen te dringen in het computercentrum met kunstmatige intelligentie in de Hive. De strijd gaat nu om het antivirus waarmee alles wat besmet is met het T-virus bestreden kan worden. Alice staat haar mannetje weer tijdens de vele gevechten die ze voert en uiteindelijk lopen we naar het einde van de film toe. Het laatste hoofdstuk. Zo lijkt het althans. Maar er komt dan weer die laatste zin die de film dan toch weer een open einde geeft. Zou het dan toch nog een keer...?


maandag 30 januari 2017

Energie en gewicht

Elektriciteit
Stand = 153.660 Verbruik = 57kWh (-3) [8,1kWh/dag]
Met de sfeerverlichting onder de veranda 's is nog steeds blijven branden. Tijd om hem toch maar eens af te schakelen om te zien wat dat scheelt.

Gas:
Stand = 29.765 Verbruik =71m³ (-11) [10,1m³/dag]
Best wel hoog verbruik want afgelopen week is niet zo koud geweest als vorige week. Wel staat de thermostaat soms wel eens op zelfs 21ºC. Komende week wordt het zachte, is voorspeld. Benieuwd wat dat voor het gasverbuik gaat betekenen.

Gewicht = 82,3kg (-1)
...


zondag 29 januari 2017

Samen op bezoek mtet klein zus naar grote zus

Nee, dit heeft totaal niets met formaat te maken. Sterker nog, kleine zus is groter dan grote zus.
Lang verhaal kort: kleine zus is dochter van onze moeder uit een 2e huwelijk en hoewel zij en ik al veel langer contact met elkaar hebben, vanaf dat ze nog meisje was via brieven en vanaf haar 18e ook in levende lijve (en dat is dus al 33jaar geleden....) heeft zij grote zus nooit echt ontmoet. Behalve dan vluchtig tijdens de bruiloft van mijn jongere broer.
Het zal een aparte ontmoeting worden, denk ik dan zo.
Zo tegen een uur of zijn we op het Hagerpad.
Op de 5e etage bewonen ze een prachtige terrasflat. En het is gezellig. Eerst de "kennismaking" met gebak en dan vliegt de rest van de middag voorbij. Ook haar oudste zoon met zijn 2 kinderen komen aan. We wisselen onze levensverhalen uit en besluiten het bezoek met een Indische rijsttafel.
Wel is er ook nog even de groepsfoto gemaakt. Zonder aparte fotograaf en selfiestick maken we een paar foto's en met Photoshop maak ik er toch één geheel van. En heb ik ook nog een foto van mijn moeder gekregen toen ze nog jong was. Ik moet die zelf ook nog ergens hebben maar dat ben ik helaas helemaal vergeten. Enfin, ik heb hem nu ook weer.
Eigenlijk past dit bezoek ook in de "Tour des Belles", de ronde langs de familie aan moeders kant, waar kleine zus en ik al een tijdje mee bezig zijn.


Trimloop - Joe Man Bosloop Best 5,88km

Het moet vandaag weer de volledige afstand worden.Niet 3 rondes, zoals ik eerst dacht , maar eerst en kleine en dan 3 grote. Maar ik heb er een hard hoofd in. Gisteren voelden de benen bij de Vrijbuiters al erg zwaar. "Dikke benen", is daar de term voor. En ik weer niet waar dat aan ligt. Daarom gisteren maar goed wat geprobeerd weer wat leven in de benen te krijgen.
Het schijnt niet geholpen te hebben want vanmorgen voelt het weer zwaar in mijn benen. Alsof ze zwaar verzuurd zijn. Dat zal er dan wel aan liggen dat ik weer een week helemaal niet gelopen heb, ga ik maar vanuit. Ik zal vandaag ook niet hard gaan.
We herkennen voor de start nog 4 andere GVAC-ers, de een bij naam en de anderen aan het GVAC T-shirt. Als wij voor de start staan zijn we maar met zijn drietjes. Het wordt dus maar een kleine GVAC groepsfoto dit keer.


Helemaal achteraan gestart ga ik, voor mijn gevoel, op mijn gemak van start. Het is best druk en her en der zwermt de groep uit om wat modderige stukken te ontwijken. Nou ja, zo erg modderig zijn die stukken niet en ik kan gewoon rechtdoor er dwars door heen. En inderdaad, zo modderig zijn ze niet. Het scheelt wel, want ondanks dat ik helemaal niet zo hard ga, ga ik er wel heel veel voorbij die links en rechts van de "modderbaden" hun weg zoeken.
Johan komt me voorbij. "Of ik wel droge schoenen bij me heb, want met modderschoenen mag ik niet met de auto mee....", Hij heeft dus gezien dat ik de kortere weg "binnendoor" heb gepakt. En "ja ik heb schone schoenen bij....". We gaan linksaf, opnieuw linksaf langs wat bultjes en dan komen we al bij de weg aan waar na nog 2x links afgaan we al weer richting start en finish gaan.


Het eerste rondje eindigt onder de finishvlag en is slechts een kleine ronde van 960 meter, maar je moet toch minstens 1 grote ronde doen en die beginnen nu. We slaan nu kort na de start al rechtsaf en het parkoers is anders. Wat smaller, hier en daar nog wat ijs en we hebben een bosloop. Er is nog nauwelijks modder. De benen zijn nog steeds zwaar. Sterker nog, ze worden steeds zwaarder. Ik loop vlak achter een dame in oranje maar besluit haar niet meer voorbij te gaan maar een tandje terug. Halverwege de grote ronde moeten via een haarspeld bocht een bult op die, zolang ik de Joe Man Bosloop ken, er in zit. Op de top van de bult zie ik onder Dorie voorbij komen. Zo ver zit ze niet achter mij.
Het parkoers ploegt verder door het bos. Mooi en afwisselend. Soms smal maar voor de snelle nog altijd genoeg plek om te passeren. Ik ben bijna aan het einde van het bos als ik al door de eerste loper wordt gedubbeld. Terwijl hij voor de laatste ronde gaat begin ik pas aan de 2e. Maar soepel is anders. Mijn tempo was al laag maar gaat nu toch nog maar een tandje terug. Toch blijft de afstand tot de dame in oranje even groot. Die moet dus ook langzamer gaan. Op de bult zie ik dat Dorie wat achterop is geraakt. Maakt niet zo veel uit want ik heb al besloten om het, helaas, toch maar bij slechts 2 grote ronden te laten. Mijn benen zijn gewoon niet meer getraind.
Ik stop als mijn klokje 37:57 aangeeft. De "echte" wedstrijdtijd bedraagt echter 38:12.
Dorie stopt ook maar zegt best nog wel een rondje had kunnen doen. Haar tijd is precies 30 seconden langzamer, 38:42.
Nee, helaas, ik had geen zin meer. Mijn kuiten en bovenbenen doen gewoon pijn en krampen. Alsof ik mee gedaan heb aan sprintwedstrijden. Vooral de quadriceps. Op een vrije plek op het bankje laat ik ze even tot rust komen onder het genot van een, aan de finish gekregen,  mandarijn.


En voordat we het strijdtoneel verlaten komen we nog een bekende tegen. Een oude bekende, zeg maar gerust. Paul P. Die hebben we al lang niet meer gezien! Is even uit de roulatie geweest, o.a. door een hernia, maar is al weer aan de gang en dit wordt zijn 21e wedstrijd weer. We zullen hem dus wel weer vaker zien.
Voordat we huiswaarts keren doen we even het paviljoen aan voor een bakje koffie en thee op onze consumptiebon. E nee, ik heb geen consumptiebon omdat ik dacht dat we meteen naar huis zouden gaan. Ik heb daarom voor een medaille gekozen. Dat is in ieder de helft goedkoper dan die koffie. Maar of we achteraf wel zo blij waren... Het is loeidruk in het paviljoen en de bediening is best wel, eh, lastig. Het duurt meer dan 10 minuten eer Dorie de koffie en thee heeft weten te bemachtigen. En dan nog is het de vraag waar je het kunt opdrinken. In ieder geval alleen maar staand, zo druk is het. We vinden nog wel even een plekje bij de deur maar eenmaal het vocht naar binnen gaan toch maar vlug richting huis.


Het weer: Best wel zacht en droog. Alleen is de temperatuur van 5ºC niet echt merkbaar omdat de gevoelstemperatuur nog maar net boven het vriespunt ligt.





zaterdag 28 januari 2017

De Vrijbuiters - training

Terwijl ik het viaduct over de snelweg omhoog klim zie ik Monique datzelfde ook doen maar dan op de fiets. Zij trapt duidelijk harder op de pedalen dan ik op mijn gaspedaal. 11:53, zie ik op mijn klokje staan. Ja ja, Monique, dat wordt opschieten. Nog 7 minuutjes.

De temperaturen gaan weer omhoog, gelukkig. De weer-app geeft al weer temperaturen boven 0ºC aan. Desondanks is er nog veel wit in de entree naar onze kantine. Monique komt nog net op tijd maar dan moet ze zich nog wel even omkleden. Als ze haar overtollige kleding in mijn Grand Scenic heeft achter gelaten vertrekken we voor de training. We, dat zijn vandaag Riet, Dorie, Carla, Monique, Herman en ik.
Terwijl we naar onze eerste stop dribbelen merk ik al dat mijn benen wat ongewillig zijn. Ze voelen stijf en zwaar. Dikke benen. Daarom stoppen we ook maar bij stop 1 voor wat warming-up oefeningen. En dan door naar stop 2 voor de andere warming-up oefeningen. De volgende stop wordt weer een estafette. Nee, geen jongens tegen de meisjes vandaag.


We gaan dit keer verder maar dribbelen niet over het fietspad richting weg maar we buigen af en gaan via het bospad richting blokhut waar we al wandelend het getoeter van de fanfare aanhoren. Die zijn daar blijkbaar aan het repeteren. Even wat lunges en squats en dan ieder in eigen tempo over de weg naar het fietspad. Tijd voor de terug weg. Na nog een potje molenwieken, hangen, rekken en strekken we de weg terug naar de kantine. De tijd tot 12 uur vul ik op met nog wat rekoefeningen.
Weer een training achter de rug maar de benen zijn er niet beter op geworden.


Ik heb een boek met foto's mee genomen. Het zijn allemaal groepsfoto's vanaf 2004. Het merendeel is wel gefotoshopt op zo toch iedereen op één foto te krijgen. Maar ik heb zelf toch al wat foutjes ontdekt die ik allen maar kan zien. Even een testje of iemand anders het ook ziet, maar nee hoor. Is toch meer weggelegd voor een Photoshop-geoefend oog.
Onder de foto's ook de recentste groepsfoto, die van 2017.


De grote afwezige vandaag is Germaine. Ze zal de training nagenoeg nooit missen maar daar heeft een griep dit keer een stokje voor gestoken.

Het weer van vandaag is te omschrijven zal zacht. De handschoenen zijn halverwege de training al uit,behalve die van mij dan. De temperatuur ligt al ronde 4ºC en in het bos waait het niet. Aan de rand, bij de kantine wel een beetje wat je wel merkt tijdens het omkleden.


vrijdag 27 januari 2017

In de bios: Patriots Day

Voor de 4e keer naar de bios deze week. Na vele biosloze dagen in januari ben ik bezig met een inhaalrace.Helaas zijn er enkele films niet meer te zien en om te voorkomen dat dat met Patriots Day ook gaat gebeuren is het vandaag de dag. Blijkt dat hij de komende dagen toch nog zal draaien maar dan alleen nog in de latere uurtjes. Die zijn niet meer aan mij besteed. De kans dat ze me in de bios op mijn schouder tikken omdat ik zo hard snurk is gewoon veel te groot. En dus wordt het vandaag die van 11:45u.

De film:
Ik weet dat hij over de bomaanslag gaat tijdens de marathon van Boston in 2013. En als loper, ex-marathonloper heb je iets met films over marathons, zou je zeggen. Nou nee, niet echt eigenlijk. De trailer liet ook wat los over de jacht op de terroristen wat me uiteindelijk over de spreekwoordelijke streep heeft getrokken.
Het begin van de film gaat dan ook inderdaad over de aanloop naar de marathon. De voorbereidingen bij de finish en de start en de beveiligingen er om heen. En voor dat alles volgen we één van de agenten die tijdens de marathon dienst heeft. De beelden van de start, tijdens de marathon en de finish en het hele circus er om heen doen me wel denken aan mijn glorietijd in een ver verleden. Het duurt niet lang of de 2 explosies kondigen het echte begin van de film aan: De jacht op de daders van de bomaanslagen.
We zien beelden van de terroristen, de gang van zaken bij de FBI, de ziekenhuizen, het werk van de politie, kortom, een complete politiethriller. Helaas is het niet zo veel fictie want het is dan toch weer op ware feiten gebaseerd. Uiteindelijk worden we toch weer geconfronteerd met verloren ledematen en verloren zielen.
Maar wat was het, voor mij althans, een heel andere en zelfs heel spannende film.
🌟🌟🌟🌟



woensdag 25 januari 2017

In de bios: Brimstone

Doorgaans hou ik niet zo van films waar je van te voren al hoort dat die overladen worden met prijzen, nominaties, enzovoorts. Zo viel mij destijds "Dances with Wolves", zo ontzettend tegen dat volgens mij, al die nominaties meer te danken zijn aan lobbyen en vriendjes politiek dan aan de werkelijke kwaliteit van de film. In mijn ogen een oersaai en ongelooflijk lange, langdradige en inhoudsloze film. Het verhaal had zo in een film van max. 3 kwartier gestopt kunnen worden. Met de "Revenant" ging het dezelfde kant op. Maar Brimstone, daar had ik, en ik weet niet waarom, toch iets anders mee. Misschien wel omdat Carice van Houten en Dakota Fanning meespelen?
Kathy is er al naar toe geweest en daarom ga ik maar in mijn eentje, vandaag, die van 16:40u.
Maar wat is dat nou eigenlijk, Brimstone. Toch maar even opgezocht maar verder dan de oude benaming van zwavel ben ik niet gekomen. Ik vermoed dat de zwavel ook met iets duivelachtig te maken heeft. Maar daar ben ik nog niet uit. Misschien aan de Nederlandse regisseur, Martin Koolhoven vragen hoe hij op deze titel is gekomen.

De film:
Het speelt in de tijd van het wilde westen. De cowboytijd. In een dorpje gebouwd rondom een mijn,wat overigens helemaal niet ter zake doet, doet een nieuwe dominee zijn entree. Een duister figuur. In de huidige tijd zou een vergelijking met IS niet misstaan, want dood en verderf en verkrachting van kinderen worden als zijn verlengstuk van God goedgekeurd.
De film barst van de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Vrouwen hebben niets te vertellen en dat is nog maar zacht uitgedrukt. Het hele verhaal is in hoofdstukken geknipt waarvan de titels, hoe kan het ook anders, aan de bijbel zijn gerelateerd. Elk hoofdstuk heeft ook nog zijn eigen periode in tijd. Het was voor mij even schakelen, hoe het ook al weer in de tijd zat. En aan alles komt een eind. Maar eind goed al goed is nog de vraag. Een zonnig einde, dat in ieder geval wel.
De lange zit is wel de moeite waard. Dit in tegenstelling wat ik over "Dances With Wolves" hierbonven schreef. In Brimstone blijft de spanning aanwezig. Zelfs oplopen. Je snakt naar een einde. Een happy ending. Het moet er uiteindelijk toch van komen zou je denken.....
🌟🌟🌟🌟🌟




dinsdag 24 januari 2017

In de bios: Split

Bij horrorfilms krijg je steevast traillers van hetzelfde genre voorgeschoteld. Zo ook in "The Bye Bye Man" waar ik vorige week nog samen met Marcia naar toe ben geweest. Eén van die voorfilms was "Split". Er was genoeg nieuwsgierigheid opgewekt om die eens te gaan bekijken. Ik kies er voor om op de kleinkinderen-ophaaldag de late middag op te offeren om Split te gaan kijken.

De film:
De poster alleen al laat een kop van een figuur zien waarbij je al denkt, "Wat een rotkop..." Dan is de toon van de film al meteen gezet. Het verhaal gaat over een man die meer persoonlijkheden bezit. Schizofreen is al erg, maar wat als dat ook eens 23 personen blijken te zijn. Eén van die personen gaat over in het ontvoeren van 3 tienermeisjes. Ergens opgesloten waar geen daglicht kan toetreden krijgen ze te maken met enkele van de verschillende persoonlijkheden. En als jong tienermeisje gevangen ergens in een kelder kun je natuurlijk van alles verwachten, en er gebeurt natuurlijk ook van alles, uiteraard. Net als in het echte leven, heeft deze figuur ook nog een leven "bovengronds". Heel normaal, zo lijkt het. Moet het lijken,want anders zou het geen film zijn. Een psychiater weet te vertellen dat die persoonlijkheden verder gaan dan alleen even een ander persoon zijn. Kunnen zelfs meer personen tegelijk zijn. En als die persoonlijkheid toevallig heel sterk is, of zelfs beresterk, dan is die persoon het zelf ook. Heel gevaarlijk, natuurlijk. En laat er nou een een 24e persoonlijkheid zich gaan aanmelden. En dat is niet zomaar een persoonlijkheid.
Hoe moet ik het omschrijven. Geen horror in ieder geval. Ik zou zeggen een psychologische thriller. En thriller, want spannend, dat is hij zeker. En eng? Misschien af en toe. Ligt er aan waar je aan gewend bent.
🌟🌟🌟🌟



maandag 23 januari 2017

Energie en gewicht

Elektriciteit
Stand = 153.603 Verbruik = 60kWh (-1) [8,6kWh/dag]
Met de sfeerverlichting onder de veranda 's avonds en 's morgens aan blijkt het verbruik toch structureel 5kWh per week meer te bedragen. Het is daarom beter om de verlichting eens een week uit te laten om dan te zien wat het scheelt.

Gas:
Stand = 29.694 Verbruik =82m³ (+10) [11,7m³/dag]
Weer een hoog verbruik. Afgelopen week weer kouder dan voorgaande week. In Groningen is al de eerste marathon op natuurijs geweest en in Friesland staan ze in Leeuwarden alvast opgesteld voor de start. Ut giet oan... Ja duh,... De verwachting voor volgende week is 's nachts nachtvorst en overdag temperaturen boven het vriespunt. Waarschijnlijk zal het weekverbruik dan weer wat lager uitkomen, mits de wind maar wegblijft.

Gewicht = 83,3kg (0)
In ieder geval niet zwaarder geworden. Maar er mag onderhand wel weer eens wat af. Wordt tijd dat de winter voorbij is en ik weer zonder kou te lijden kan gaan trainen. Nu mis ik de fitness wel,eerlijk gezegd.


zaterdag 21 januari 2017

De Vrijbuiters - training

Onderweg heb ik Monique al zien fietsen. Mooi. Dorie zou ook komen. Dan kan vandaag de foto gemaakt worden om de groepsfoto compleet te maken.
Het is lekker vol. Veel Vrijbuiters aanwezig vandaag. En het is koud. Best koud. Daarom maar vlug beginnen met de training.
Ik sla stop 1 ook maar over en doe de warming-up oefeningen al dribbelend richting stop 2. Bijna bij stop 2, want vanwege de kou stoppen we een paar meter eerder om een plekje in de zon te vinden voor wat oefeningen op de plaats. En dan op naar stop 3 waar we estafette gaan doen. Met zijn zessen doen we de jongens tegen de meisjes, Riet, Carla en Dorie versus Hans, Herman en ik. Met mijn meegenomen camera ook even wat plaatjes schieten en Hans doet dat ook met mijn camera. Meteen Herman ook maar gevraagd of hij een foto maakt maar zo'n fototoestel blijk voor Herman toch wel erg ingewikkeld. Er zitten maar 2 knopje op: 1 om de foto mee te maken en 1 om hem uit en aan te zetten. En wat denk je? Gelukkig lukt het de 2e keer wel na een spoedcursus fotograferen.


We vervolgen hetzelfde parkoers als vorige week, naar de weg, in eigen tempo naar de boerderij in de bocht en weer terug, dribbelend naar het kapelletje voor de rek- en strekoefeningen en al rekkend en strekkend richting kantine. Met nog wat laatste balansoefeningen sluiten we met wat ademhalingsoefeningen af. Net iets voor 12 uur, maar het is genoeg geweest. Toch weer 4,26km afgelegd volgens de Endomondo app.


Net als vorige week schijnt ook nu de zon weer volop maar ook op het moment dat de foto van de dames Monique en Dorie gemaakt moet worden. Dat was vorige week wel anders.
Er is wat mis met de Canon EOS 400D. Vanmorgen bleek de vorige week volgeladen accu opeens helemaal door, terwijl de camera uit stond en er nog geen 20 foto's mee gemaakt waren. Daarom vanmorgen een volle reserve accu geplaatst maar na al een paar foto's is deze ook al weer leeg. Ik hoop dat die paar foto's genoeg zullen zijn voor het photoshop werk.


maandag 16 januari 2017

Energie en gewicht

Elektriciteit
Stand = 153.543 Verbruik = 61kWh (-16) [8,7kWh/dag]
Alles van Kerstmis is afgebroken en opgeruimd.Alleen de LED verlichting onder de veranda brandt nog steeds 's avonds en 's morgen. Als het stroomverbruik daardoor toch te hoog blijkt, zal ook deze gewoon weer uit gaan.

Gas:
Stand = 29.612 Verbruik =72m³ (+2) [10,3m³/dag]
Hoog verbruik maar het was ook wel koud en nog erger, het waaide ook hard. Ook weer sneeuw gehad.

Gewicht = 83,3kg (+1,0)
Precies zoals ik me voel, opgeblazen....


zondag 15 januari 2017

Trimloop - Dieprijtross Eersel (8km)

In 2016 lag Eersel en wit van de sneeuw bij. Het zag er lang naar uit dat het dit jaar niet het geval zou zijn. Echter de laatste dagen is het opeens winters geworden. In het noorden van het land en in de Veluwe is zelfs 10 tot 15cm. sneeuw gevallen. Maar ook bij ons in het Brabantse. Niet zo veel als in het noorden, maar toch is alles wit bedekt.
Ik haal Johan en Dorie op. Het is op de binnenwegen wel wat glibberen en glijden en richting Ter Spegelt ook wel. De parkeerplaats is nog nagenoeg leeg als we er arriveren terwijl we toch niet bepaald vroeg zijn. Dat zal er wel op wijzen dat er wat minder deelnemers zullen komen opdagen.
Johan loopt net als wij de trimloop i.p.v. de wedstrijd.
Karin doet, net als Johan, ook de trimloop.
En het zijn inderdaad niet zo veel GVAC-ers die we zien. Maar die er zijn gaan bij de start wel weer even op de groepsfoto. Met de nodige hilariteit omdat Rien nogal lang bezig is met het uittrekken van zijn broek. Maar uiteindelijk staan we er dan allemaal schaterlachend op. Naar later blijkt missen we er toch nog één die er ook nog bij was, nl. Rob J.


Ik ga vandaag voor 4 rondjes en Dorie kijkt wel. Ellen en Reinier zijn er niet bij. Die hebben gisteren meegedaan met de (halve) marathon-training.
Na de start nestel ik me redelijk achterin. Dorie loopt met Hanny. Ik volg gewoon het peloton voor me. Die stroppen toch af en toe op daar waar het wat smaller wordt en dan kom ik er vanzelf weer bij. Het stuk met bultjes is wel besneeuwd maar niet glad, zoals vorig jaar en langs de waterkanten lopen we vlak langs het water af . De anders stukken op het strand zijn, of wel hard en ongelijk, óf er rul en zwaar. Als laatste stuk is dan weer het stuk verhard en langs bossages omhoog en dan weer terug naar het strand waar de start en finish liggen. 12:37 klok ik. In ieder geval geen 10 per uur, dat is duidelijk. Is van mij ook nog niet te verwachten op een cross parkoers. Met een blik naar achteren is Dorie helemaal nog niet in beeld.
Na het stukje bos voorbij de start en op weg naar de 2e strandwaterkant komt plots Johan mij voorbij. "Waar hij opeens vandaan komt....?" "Was even flink werken om bij me te komen", laat hij nog weten. Blijkbaar is hij nog verder achteraan dan ik gestart en is zijn start nog langzamer geweest dan die van mij. Ik hou wel mijn eigen tempo aan, maar bij de bultjes,vooral omlaag, kom ik steevast in de rug van Johan terecht. Als de bultjes voorbij zijn neemt hij pas afstand. Ik zie dat mijn 2e doorkomst 25 minuten nog wat zijn. Ik voel wel dat ik wat te voortvarend van start ben gegaan en raak al aardig buiten adem. Het plan is toch om de 4 rondjes vol te maken en daarom gaat de snelheid wat tandjes omlaag. Het groepje lopers voor me laat ik los en ga mijn eigen tempo in, uitgaande van een rustige ademhaling. Dat helpt wel want ik voel me wat "uitgerust" bij het ingaan van de laatste ronde. Weer naar de groep tot lopen heeft niet veel zin. Die lopers lopen inmiddels een heel stuk vooruit op 1 man in het rood na. Nog voordat ik aan de bultjes moet beginnen, zie ik dat de dame uit de groep al op de kont van GVAC-er Daniëlle hangt. Die moet dus wel hard gaan, lijkt me.
Intussen loop ik langzaam op de man in rood in. Ik zet wat aan en eenmaal weer op het harde ga ik maar erop en er over. En meteen maar in een hogere versnelling, die paar honderd meter. En het gaat goed, even een kilometertje per uur harder. Met 50:12 op mijn eigen klokje loop ik onder de finishdoek door. Uiteraard kost die laatste sprint wel even wat extra uitblazen aan de finish, maar sinds ik met het medicijn Foster puf gaat het me nu veel beter af en ook nu herstel ik weer snel, als vanouds. Op de man in rood heb ik wel eventjes 24 seconden winst geboekt in slechts een paar honderd meter. Geeft aan dat ik toch dat laatste stuk heb "gesprint". Officiële eindtijd: 50:20.
Dorie heeft het, samen met Hanny, bij 3 rondes gelaten (41:32). Johan is met 47:32 ruim 2¾ minuut voor mij geëindigd, en dat in ongeveer 2½ ronde.

Als ik terug kijk op mijn blog van dezelfde loop in 2015, dan zie ik staan dat de afstand toen "slechts" 1,75km. per ronde was. Ik kan  me niet goed herinneren wat het verschil van parkoers van dit jaar met dat van vorig jaar zou kunnen zijn. Volgens mij lijkt het toch grotendeels hetzelfde, op de aanloop naar de bultjes na . Volgens mij misten we vorig jaar een hele extra lus en het stukje singletrack "boven op de dijk" en gingen we vorig jaar al eerder een stuk rechtdoor naar boven tot aan de start van de bultjes. Daar waren toen de opstoppingen vanwege de smalle doorgang door het hek. Dan kan die afstand van 2km dit jaar wel kloppen. Misschien navragen aan Johan en Dorie wat hun GPS vermeldt.
Update:
Intussen weet ik wat de GPSsen hebben aangegeven:
Die van Dorie meet over 3 ronden: 5,98km = 1,993km per ronde (7m per ronde korter)
Die van Johan meet over 4 ronden 7,67km = 1,918km per ronde (82m per ronde korter)
Gemiddeld komt een GPS ronde dan neer op 1,955km (45 meter korter)
Ik hou rekening met de onnauwkeurigheid van GPS-horloges (natuurlijk, als 2 horloges al zulke grote verschillen aangeven) en hou ik voor de afstand in dit geval toch gewoon 2km per ronde aan.

Na afloop gaan er nog een paar koppen gevulde tomatensoep bij Johan en Dorie naar binnen om weer op temperatuur te komen. En om helemaal op stoom te komen nog even wat naverwarmen in de saunahut.
Maar dan moet ik toch echt weer naar huis. Vanmiddag is nl. de voorstelling van de musical Pinokkio in het parktheater en daar spelen kleindochters Lizzie en Holly ook in mee.





zaterdag 14 januari 2017

Vrijbuiters - 1e training van 2017


Dit is in de historie van de Vrijbuiters nog niet eerder voorgekomen. Niet zo zeer dat we in het 2e weekeinde van het nieuwe jaar pas de eerste training hebben, maar dat de 2 voorgaande weken ook al geen training is geweest. En dat allemaal te danken aan de feestdagen die ongelukkigerwijze in de weekeinden vielen en met de slechte weersomstandigheden, lees gevaarlijk glad op de weg door sneeuw, ijs en ijzel en verkeershufters. Ja, ja dat laatste telt ook hard mee want ook al heb ik niet zoveel problemen om toch met de auto de weg op te gaan, met al die idioten op de weg lijkt het me verstandig om mijn auto maar veilig thuis te laten. En dan zie ik 's avonds op de televisie nog een paar dash-cam beelden van auto's op de snelweg, rustig 50-60km/u over een bereden sneeuwlaag, als er links met meer dan 80km/u een vrachtwagen voorbij raast. En als die in een slip raakt.... En wat te denken van die verkeershufters die voor hun verjaardag een keer een slipcursus cadeau hebben gekregen en nu al menen de nieuwe Rob Slotemaker, Jan Lammers of Max Verstappen te zijn. Die wil je echt niet tegenkomen. Die zie je wel op het journaal langs de kant van de weg, in de vangrails of op de kop of sterker nog, bij "Idioten op de Weg".
Maar ik dwaal af....


Terug naar de werkelijkheid. Hoewel er mensen bij zweren dat het niet meer mag doen wij het toch nog, vandaag, op 14 januari, elkaar "de beste wensen" toewensen. We zijn niet helemaal compleet. Dorie is er wel maar die gaat weer weg zodat Jo er straks bij de groepsfoto bij kan zijn. Verder ontbreken Monique en Ko nog.
Wat over-tijd beginnen we dan toch aan de training. Riet, Hans Herman en ik.

Het fietspad is wat glibberig door sneeuw en ijs en we lopen ook meer op het besneeuwde bospad. Er ligt wel overal sneeuw maar het is ook overal wat natjes. Daarbij dooit de zon de sneeuw op de takken waardoor het overal in bos "regent".
We werken de eerste 2 stops af. Hans neemt ook van mij een foto zodat ik er ook een keer op sta. Voor het intensieve deel doen we een estafettetje. We lopen naar de weg aan de rand van het bos. Na wat lunges en squats gaan we in eigen tempo richting 2e bocht. Vorige keer dachten we al dat het niet zo ver was als dat we in eerste instantie dachten. Nu herinnert Herman mij er aan om toch eens te klokken. Volgens Hans zou het een meter of 600 zijn terwijl ik denk, naar aanleiding van de vorige keer, dat het niet meer dan 400-500m moet zijn. Enfin, ik start mijn stopwatch en we vertrekken. Hans en ik lopen naast elkaar en schatten onze snelheid in op 10km/u, misschien ietsjes meer? Echter komen we bij de 2e lantaarnpaal aan in 1:57. Dan kan het helemaal niet zo ver zijn, toch?
Thuis ga ik dat wel uitrekenen en stel dat we iets boven de 10 per uur hebben gedaan dan zou het goed slechts 330 meter geweest kunnen zijn, omdat we dan met die tijd 10,15km/u hebben gelopen. Dat kan dan wel kloppen. Dus ongeveer 330 meter.
Wij lopen intussen rekkend en strekkend terug naar de kantine,


André is jarig geweest. Op 2e Kerstdag al, tijdens de Kangoeroeloop in Vught waar hij nooit naar toe kan, en vandaag kan hij eindelijk trakteren.
Terwijl de zon fel schijnt, zo fel dat de bomen lijken te roken door de straling van de zon, genieten wij van de appelflappen. Tegelijkertijd lijkt het wel alsof het regent. Het is de dooiende sneeuw op de boomtoppen en takken die dat  veroorzaakt. Eerlijk gezegd heb ik dat op deze wijze nooit eerder gezien of meegemaakt. Dat moet natuurlijk ook op de foto.

En over foto gesproken, die moet ook nog gemaakt worden: De groepsfoto. Maar niet met die felle zon. En dus kies ik er voor om dit keer onder de hoogspanningsmast te gaan staan. Daar is het schaduw en toch genoeg licht. Terwijl de Vrijbuiters nog driftig aan het buurten zijn, installeer ik de camera en het statief. Maar in die korte periode van statief neerzetten en de Vrijbuiters roepen voor de foto, inclusief Ko, die inmiddels ook is gearriveerd, en dat kan goed amper 5 minuten geweest zijn, is de zon aan de heldere hemel plotsklaps verdwenen en hebben donkere wolken zijn plaats ingenomen. Waar die donkere wolken zo snel vandaan komen?
Vlug de foto nemen, en nog een paar, en dan nog een paar met de flitser, je weet maar nooit. En het begint te regenen dus vlug opruimen, inpakken en dan kan iedereen weer naar huis.
 De foto is dus nog niet af. Daar  moet ik achteraf Dorie en Monique nog bij "shoppen". Dan moeten ze er volgende keer ook wel bij zijn.

Helaas vallen de groepsfoto-foto's tegen. Om de een of andere reden zijn ze niet scherp. Was wel scherp gesteld maar net alsof de foto heel ver weg genomen is en als je dan inzoomt blijft er weinig over. Gelukkig is één van de flitsfoto's wel redelijk en die gaat hem straks dus worden. Maar dan zijn we toch al weer een week verder.


En de voorlopige groepsfoto waar Dorie en Monique nog op ontbreken.