zaterdag 11 maart 2017

Trimloop - Hight Tech Campus Urban Trailrun 5-10-15km

Vandaag voor mij geen training bij de Vrijbuiters. Als het goed is neemt Dorie mijn honneurs waar. Nee, vannacht (vanmorgen) nog moeten werken tot half 6 en eenmaal thuis nog vlug naar bed om op tijd weer wakker te zijn voor deze Urban Trailrun op de High Tech Campus in Eindhoven.
De High Tech Campus, dan hebben we het hier over het voormalig Nat.Lab. van Philips. Daar waar ik 4 prachtige jaren heb mogen meewerken aan de ontwikkeling van nieuwe chips in de pilot mega-chip fabriek op dit het terrein. WAX heette dat gebouw destijds, maar die is binnen een jaar na de officiële sluiting tot op de grond toe gesloopt.
Nu wordt er sinds enkele jaren, dit jaar voor de 8e keer, een High Tech Campus Eindhoven MTB Challenge gehouden. En dit keer ook voor de eerste keer een High Tech Campus Urban Trail Run. De keuze is 5, 10 of 15km, oftewel een rondje van 5km die je naar believen 1, 2 of 3x mag volbrengen.
Ik had bij inschrijving geen idee wat ik er van moest voorstellen en gezien de overige Urban Trails door het land en in winkelcentra enzovoorts ben ik er ook vanuit gegaan dat het een fun-run betreft. Lekker op je gemak door een bedrijven terrein lopen, door gebouwen, parkeergarages, technische ruimtes en wat nog meer. Daar kon ik dochter Marcia ook wel voor porren. Voor die 5km dan wel te verstaan. En ook kleinzoon Luuk zou dat ook best kunnen.

Iets over twaalven pik ik Marcia en Luuk op en dan op weg naar de High Tech Campus afrit. Inderdaad, we gaan niet richting de Prof. Holst laan maar gewoon via de afrit op de N2 snelweg. Dat was vroeger wel anders. En dan rij je de afrit op, en 2 rotondes verder rij je zo door de open poort het terrein van de Hight Tech Campus op. Inderdaad. Dat was vroeger wel heel anders, met hekken, slagbomen en bewakers in loges. Toen kwam je niet zomaar binnen.
We volgen de opgegeven route naar parkeergarage P0 die speciaal voor ons sportmensen is gereserveerd. Op niveau 3 vinden nog een mooie plek. Niet dat niveau 1 en 2 al vol waren. Nee, die zijn gereserveerd voor, hoe kan het ook anders, elektrisch oplaadbare auto's.
Precies zoals in de mail vermeld staat is de inschrijving en start op 150 meter verwijderd van de parkeergarage. Daar ontmoeten we andere leden van de Meerhovense bootcampclub iMove. Zij zijn meteen ook de reden waarom ik vandaag eens niet in het GVAC geel/groen zal aantreden maar in het iMove Meerhoven24 fel fluorescerend oranje.
Het is prachtig weer. De thermometer in de auto geeft 12ºC aan. En dat terwijl het officieel nog steeds winter is! En ik heb me er al op ingesteld. Ik start met korte broek en 1 T-shirt aan met korte mouwen. Wow!

Natuurlijk moeten we wel allemaal nog even op de foto en van de 3 generaties ook, uiteraard.


En dan is er nog de ontmoeting met 2 oud collega's uit het tijdperk dat we nog samen op dit terrein voor Philips aan het werk waren. George en Ariane. Een leuke ontmoeting met 2 mensen waar ik vroeger ook heel prettig mee heb samen gewerkt.
Ook spreek ik fotografe Connie Sinteur nog. De MTB Challenge heeft ze al gefotografeerd en ze heeft al wat plekken uitgekozen om de lopers vast te leggen. Tegelijk verraadt ze ook hoe de route ongeveer er uit ziet, want dat hebben we nergens van te voren kunnen achterhalen.
Van GVAC tref ik alleen Bea.

De start is niet zo officieel zoals zo veel hier niet het geval is. Dat maakt het alleen al veel gemoedelijker. Voordat er gestart wordt, wordt er blijkbaar nog iets meegedeeld, maar zonder enige vorm van geluidsversterking is daar totaal niets van te horen. Sterker nog, ik denk dat vanaf de 2e rij niemand in de gaten heeft dat er iets verteld wordt. En dan opeens is er een knal en zijn we op weg.


We steken een weg over en komen terecht op een singletrack tussen wat bosjes en vervolgens naderen we de eerste bult, een asfalt weg die volgen mij nergens naar toe gaat, want op het einde moeten we weer van de weg af, langs een stukje ongerept talud omlaag en weer omhoog en nu blijven we even op deze hoogte lopen totdat we weer naar begane grond niveau afzakken. We keren weer terug naar de Campus en over verharde wegen naderen we de eerste parkeergarage. Er zijn 2 in het parkoers opgenomen. We lopen tegen de klok in, in de parkeergarage omhoog, verdieping voor verdieping. Ik loop alleen nog samen met Luuk want Marcia is wat achter gebleven. We stijgen wel met gedoseerde inspanning, rustig aan, elke keer een U-bocht en weer omhoog, zo'n 7 à 8 verdiepingen omhoog. Eenmaal eindelijk boven dalen we via de andere parkeerdekken weer af. Elke verdieping is aan het einde deels afgezet met lint zodat we met telkens een kleine omweg naar de volgens verdieping moeten. Intussen hebben we Helma ingehaald. Onder andere moet ik zeggen want we hebben er stiekem wat meer te pakken gehad.


We verlaten de parkeergarage en gaan verder over het terrein en niet zo ver van de garage gaan we de steigers op langs de vijver. Normaal is het wel even uitkijken maar nu het droog is hoeven niet echt bang te zijn dat het glad is. Intussen zien we ook hier weer fotografe Connie druk aan het werk.
We lopen om de vijver heen en aan de overkant gekomen zien we Marcia nog pas op de steiger lopen. Vóór ons doemen weer een paar parkeergarages op. Ik weet dat er nog een 2e ons te wachten staat maar nu slingeren we eerst om een paar andere parkeergarages heen die de mountainbikers waarschijnlijk wel hebben moeten nemen. Maar uiteindelijk is ie daar dan, onze 2e parkeergarage. We draaien naar rechts de parkeergarage in en ook hier gaan we weer 8 verdiepingen in een vast stijgingspercentage omhoog. Luuk begint het al wel wat moeilijk te krijgen maar blijft toch gestaag volgen. Ik schat dat we zo tegen de 3 km. zitten, laat ik Luuk weten, als ik zie dat we op ongeveer 19 minuten zitten. We pikken weer wat lopers op maar sommige stappen halverwege over van stijgen naar dalen. Wij niet. Wij maken het parkoers helemaal af tot boven aan toe en dan weer lekker naar beneden. En ook nu lopen we weer op andere lopers in en vlak voor het verlaten van de parkeergarage gaan we ze voorbij.


We gaan weer verder over het terrein en als we de verharde weg weer verruilen voor een pad in de bermen, zien we in de verte het wit van de inschrijftent. "Nou Luuk, nog een kilometertje...", moedig ik mijn kleinzoon aan.
Voor ons wandelt een dame. "Maar we zijn er toch bijna....". denk ik nog.
We slaan rechtsaf en ligt links de finish, maarrrr.... daar gaan we nog niet naar toe. In een klein bos is nog een mountainbike cross parkoersje uitgezet die we moeten nemen. We slingeren over een singletrack vol haarspeldbochten. Er schijnt maar geen eind aan te komen. Telkens denken we dat we tegenliggers zien maar nee hoor, het pad kronkelt zo erg dat we elkaar, de voor en achter ons lopende deelnemers tegemoet komen op een ander deel van het parkoers. De dame die we zo juist hebben gepasseerd ziet een paar bekenden en besluit gewoon nog even de weg af te snijden. Hup,even van het ene pad naar het andere. Tja, wat is de waarde daar nu van. Je houdt alleen jezelf voor de gek.
Als we eindelijk het bos hebben verlaten mogen we richting finish. Ook weer stiekem verderaf dan het lijkt maar op 36:29 op mijn klokje lopen we onder de start/finish-boog door.
Heidie is er al en voor een finishfoto lopen Luuk en ik nog maar een keer door de finish.
Luuk is best wel moe maar dit is dan ook geen fun-run te noemen maar toch een hele echte trimloop!
Voor mijn gevoel is de afstand meer dan 5km. Zelf schat ik het op 5,5km. De meetapparatuur van Helma geeft 5,3km aan. Ik zat dus wel in de buurt.


We wachten op de rest. Eerst is daar Helma en daarna Marcia die er op een seconde na 5 minuten langer over heeft gedaan dan wij. George en Ariane volgen weer wat later. Hadden ze onderweg Marcia in een parkeergarage al ingehaald, ze heeft dat een stuk later toch mooi weer goed weten te maken.

Er zijn geen herinneringen of medailles te verdienen. Jammer voor Luuk. Wel hebben we bij de inschrijftent, naast drank, ook recht op een gratis snack. Voor mij een Nuts. Op een muurtje rusten we even uit en laaf ik mijn dorst verder aan de meegenomen bidon met water. Vreemd genoeg is er voor de lopers die meerdere rondes doen verder geen verzorging geregeld en iedereen die toch wat wil/moet drinken, zal dan toch helemaal van het parkoers af moeten en richting inschrijftent lopen om daarna pas weer terug te kunnen naar het parkoers voor de rest van de trailrun.
Van de andere bootcampers stopt Judith er na 2 rondjes mee maar Anne-Marie laat zich nog  voor een 3e ronde door Edwin op sleeptouw nemen. En verdient daar ook nog even een ontbijtkoek mee.

Wij wachten daar niet meer op en gaan terug naar Meerhoven. Wel even lastig om het terrein af te komen als er niets aangegeven staat, maar na een honderd meter in zijn achteruit kom ik uiteindelijk toch op de juiste weg naar de uitgang uit.


Geen opmerkingen: