zondag 5 maart 2017

Trimloop: Trailrun Brunssummerheid 10,9km

Eigenlijk zouden we gisteren afgereisd zijn naar België voor de Trail d'Ourthe, maar deze trailrun Brunssummerheide ligt toch echt halverwege de weg naar de trail in België. Reden genoeg om de zaterdag over te slaan en vandaag weer richting Zuid-Limburg af te reizen. Alleen gaat dat vandaag niet helemaal als vanzelfsprekend want een deel van de A2 is dit weekend afgesloten en wel van Eindhoven tot en met Weert. Dus moeten we een lichtelijke omweg maken. Dat doen we niet volgens het advies, helemaal over Venlo, maar gewoon bij Someren (Helmond) er af en dan langs het kanaal af richting Weert om van daaruit weer de A2 te beklimmen.
Het is nog steeds hartstikke zonnig weer. En dat in tegenstelling wat allemaal op de weer-apps staan. In Brunssum aangekomen houden we toch nog gewoon de parkeerplaatsroute aan en dat heeft ook wel succes. Het is wel eventjes wachten totdat een gezin zich in hun wagen heeft gepropt, maar daarna mogen wij hun parkeerplaats innemen. Mooi, op amper 5 minuten van de inschrijving en de start. Zo ver lopen was het dus helemaal niet.
Het is nog steeds mooi zonnig maar er staat wel wat wind (kracht 4 volgens de weer-app) en dat doet ons, Dorie en ik besluiten om toch maar een windjack aan te doen. Die kan eventueel altijd nog wel uit.

Even startnummer ophalen. Nee, ik heb geen bevestiging mee genomen maar de naam even opnoemen en dan wordt er even gecheckt op de lijst en wat is dan mijn geboortedatum? Helemaal goe, hier is dan het startnummer. Ja, ja, het is overal wel wat anders, maar zo had ik nog nooit meegemaakt, maar hoe dan ook, het verloopt allemaal soepeltjes en vriendelijk. Zo ook met het inleveren van de sporttas, waar je een bandje om je pols krijgt met je tasnummer erop. Maar daarvoor moeten we ons wel even omkleden en dat doen de heren achter een hek waar sneaky een opening is overgehouden waar we toegang krijgen tot de omkleed-ruimte. Dit is eigenlijk de sterrenkamer, want we zijn ergens bij een sterrenwacht op bezoek. Er staan een tiental stoelen en het is er donker. We bevinden ons tussen de telescopen en posters van hemellichamen en er hangt zelfs een model van de maan aan het plafond te bungelen. Maar het is er nog steeds donker en dat is voor mijn nachtblindheid niet echt bevorderlijk. Toch lukt het me wel, met enige vertraging, me in mijn loopkledij, inclusief de waterrugzak te hijsen


We hebben hoffotograaf Peter al gezien en samen met hem begeven we ons naar het startgebied.
Het valt al meteen op hoe mooi het er hier uit ziet. Om 5 voor 12 schieten we nog wel even een selfie in het startgebied. Die moet uiteraard naar Facebook. Maar het is al een paar minuten over 12 als we er nog steeds staan. Dan zien we eerst een man en daarna een vrouw iets de menigte toespreken. We zien een megafoon en daarmee is ook alles gezegd. We horen verder helemaal niets. Nee dat is niet helemaal waar. Wat we wel horen is: DRIE - TWEE -EEN START.....

We zijn los!
Wel heel traag wandelen we naar de startlijn waar de chip-matten liggen. Hier drukken we pas onze klokje in voor onze eigen netto-tijd registratie. Maar we rennen nog niet. Dat duurt nog enkele meters en dan gaan we, gelukkig nog in een gezapig tempo. We bungelen eigenlijk al meteen achteraan. "Alleen nog 2 honden achter ons", laat Johan nog weten. Maar ach, wij zijn dat wel gewend.
Het parkoers glooit al meteen en het duurt ook niet lang meer of we zijn helemaal niet meer de laatsten.
We slingeren door de Brunssummerheide en het is hier werkelijk een prachtig gebied. Er zitten ook veel meer hoogteverschillen in dan ik had verwacht. Ik heb mijn fototoestel niet meegenomen omdat die zo'n wazige foto's maakt en vandaag gebruik ik mijn smartphone maar weer eens.

De bultjes omhoog blijken toch veel venijniger. Gelukkig zijn wij niet de enige die moeten wandelen. Eenmaal boven aangekomen is het weer genieten van het prachtig uitzicht. Maar niets is hier vlak. Het is wel een heide maar het valt wel degelijk onder het begrip "trail" zoals wij dat kennen, met stevige en/of lange beklimmingen en dito afdalingen. We hebben geluk want er ligt eigenlijk nergens modder. Alleen hier en daar een plasje water waar je met gemak om heen kunt. Wel zijner veel paden alsof je je aan het strand waant. Man, man,wat zwaar. Alsof je de duinen aan de zee aan het beklimmen bent.
Dat wandelen kost wel tijd helaas, maar het is niet anders. We hebben voor vandaag tussen de 1:15 en 1:30 ingeschat.

Als Dorie zegt dat haar GPS de 6km aangeeft, vind ik het tijd om eens flink aan het tuitje van mijn waterrugzak te lurken, Gek genoeg is er van een drankpost nog geen spoor te bekennen. We kronkelen verder door de heide en na de 7km begint de conditie te haperen. Ik heb meer tijd nodig om op adem te komen. Ik maak de dribbelpas wat kleiner. Verlies wel wat op Dorie maar waar het omlaag gaat kan ik weer aanklampen. Voor mijn gevoel (als ik op mijn klokje kijk) zijn we aan de laatste 2 kilometers bezig als ik merk dat de krachten uit mijn benen weg aan het vloeien zijn. En dan kijken we opeens tegen een fikse steile bult aan. Ik moet halverwege even stoppen. Mijn benen willen gewoon niet meer. "Zal ik duwen...?", stelt Dorie voor en dan ga ik omhoog met Dorie die mij tegen mijn derrière aan omhoog duwt. Poehee. En dan moet ik boven nog even de benen wat rust gunnen. Hier is duidelijk wat werk aan de winkel voor de komende trails van dit jaar.

We vervolgen onze weg en komen Peter weer tegen. Het gaat nog steeds maar wel steeds stroever als de boog van de Start/Finish zichtbaar wordt.  Alleen staat die wel helemaal boven aan de heuvel. Leuk zo'n laatste eindsprint 😂 Maar als je de stal ruikt gaat het toch wel iets gemakkelijker. We gaan wel met zijn drieën tegelijk over de finish. Dorie en ik klokken dezelfde netto tijd: 1u25:52 en Johan komt bruto over de 1u16. We zullen het wel in de uitslagen lezen. En daar blijkt dat we er slechts één seconde naast zitten: 1u25:53

Het flesje water aan de finish is zeer welkom en gaat ook rap naar binnen.
De tas ophalen en weer omkleden in de sterrenkamer. Wat heb ik toch een moeite met de duisternis in deze kamer. Alles moet op gevoel gaan en ik ben telkens alles kwijt. Als het uiteindelijk allemaal gelukt is en ik okselfris weer buiten sta gaan we nog even het restaurant binnen voor een versnapering.
|Ik lust wel een Radler met alcohol en als ze dat niet hebben dan maar een koffie. Helaas. Toch maar de Radler zonder alcohol. Dan maar vlug achterover en wegspoelen met een paar slokken thee van Dorie. En nee, dat is echt niet lekker en lijkt niet eens op Radler. Vergelijk het maar eens met een frisdrank en de light variant daar van. Twee totaal verschillende smaken die er alleen van buiten ongeveer hetzelfde uitzien.

Intussen is het weer omgeslagen. Het donker,ziet er guur uit en het begint te regenen. Tijd om naar huis te gaan. Onderweg is de regen alleen nog maar erger aan het worden. Hebben we toch mooi weer geluk gehad tijdens de trail.

Het weer: Tijdens de trail, mooi zonnig maar wel een stevige wind, kracht 4, die vooral op hoge en open stukken te voelen was. De temperatuur is 9º en gevoelsmatig misschien een graadje of 2 minder. Na de wedstrijd is de temperatuur 2 graden gedaald en zonder de zon voelt het meteen ook een stuk onaangenamer aan.


Geen opmerkingen: